- مقدمه مترجم 1
- ارمغان 12
- فراپیش کتاب 13
- اشاره 14
- بنی هاشم و بنی امیه حسن (ع) و معاویه 14
- مقدمه علامه فقید کاشف الغطاء 14
- بیعت 39
- اشاره 39
- قبول بیعت 48
- اشاره 48
- اشاره 50
- 1- قبول خلافت 50
- دوم 51
- سوم 51
- اول 51
- 2- بیعت همگانی 52
- 3- استقرار دولت 53
- 4- اشتباهات تاریخی 53
- جنگ سرد 56
- اشاره 56
- شورای اموی 58
- اشاره 59
- اخطار امام 59
- پاسخ معاویه 60
- اشاره 62
- اخطار عبد اللّه عباس 62
- پاسخ معاویه 62
- نامه ابن عباس به امام 63
- اشاره 68
- نامه امام به معاویه 68
- پاسخ معاویه: 77
- اشاره 83
- اخطار معاویه: 83
- پاسخ امام: 84
- اشاره 85
- اعلان جنگ 85
- بخشنامه معاویه: 87
- ترس مردم عراق: 89
- اشاره 89
- 1- انتخاب عبید اللّه: 95
- 2- تعداد سپاهیان: 96
- اشاره 99
- 3- چگونگی سپاهیان: 99
- 1- شیعه 100
- 2- خوارج 100
- 5- پیروان رؤسای قبایل 101
- 3- آزمندان 101
- 4- شکاکها 101
- اشاره 102
- 4- اشتباهات تاریخی: 102
- 1- الحاکم 102
- 2- یعقوبی 102
- 3- ابن کثیر 103
- 4- طه حسین 104
- اشاره 107
- در مدائن 107
- اشاره 109
- حوادث مسکن 109
- اعزام جاسوسها 110
- پخش رشوه 110
- فریب عبید اللّه 111
- اشاره 111
- خیانت فرمانده 112
- سراسیمگی سپاه 113
- دروغهای گمراه گر 115
- بررسی حوادث 116
- اشاره 117
- حوادث مدائن 117
- ایجاد ترس 118
- بزرگان رشوه خوار 118
- انبوه رشوه خواران 119
- غارت اردوگاه امام 121
- تکفیر امام 122
- سوء قصد به امام 123
- موقعیت خطرناک 125
- بررسی صلح 130
- اشاره 130
- اشاره 131
- [نظریه سطحی و صاحبان آن] 131
- 1- صفدی 132
- 2- دکتر فیلیپ حتی 132
- 3- علائلی 133
- 5- لامنس 133
- 4- «روایت م رونلدس» 133
- اشاره 136
- 1- بی انضباطی ارتش 136
- اشاره 136
- [نمونه هائی از جریانات] 136
- اشاره 137
- الف- اخلالهای حزبی 137
- حزب اموی 137
- حزب خوارج 138
- 2- ناامیدی از غنیمت 140
- ب- خستگی از جنگ 140
- اشاره 140
- 1- جنگ های پیاپی 140
- ج- فقدان نیروهای ارزنده 143
- د- دعوت بصلح 143
- ه- خیانت فرمانده سپاه 144
- و- رشوه های معاویه 145
- ز- شایعات دروغین 147
- 2- نیروی دشمن 148
- الف- فرمانبرداری سپاه 148
- اشاره 148
- ب- سادگی و نابخردی 150
- ج- هم آهنگی 151
- د- قدرت نیروی سپاهی 152
- ه- اطرافیان فریبکار 153
- و- پولهای کلان 154
- 3- ترور امیر المؤمنین 155
- 4- جلوگیری از خونریزی 156
- 5- منت معاویه 157
- 6- حوادث مدائن 157
- 7- حدیث پیامبر 158
- 8- عصمت امام 161
- اشاره 161
- 1- شریف مرتضی 162
- 2- سید بن طاووس 162
- 9- نمایش واقعیت بنی امیه 164
- اشاره 167
- شناخت بنی امیه 167
- ابو سفیان و هند 168
- سخنان پیامبر درباره معاویه 172
- اشاره 175
- 1- دشمنی با پیامبر 175
- 2- تعطیل حدود 177
- 3- تجویز ربا 178
- 5- خطبه قبل از نماز عید 179
- 4- اذان در نماز عید 179
- 7- استعمال عطر در حال احرام 180
- 8- استعمال ظروف طلا و نقره 180
- 6- زکاه بر عطایا 180
- 9- پوشیدن لباس ابریشمی 181
- 10- تجاوز بمال مردم 181
- 11- خریداری دین مردم 181
- 12- هرزگی و بی شرمی 182
- 13- حدیث سازی 187
- اشاره 187
- 13- استلحاق زیاد 198
- نامه معاویه به زیاد 199
- خطبه زیاد 200
- نامه زیاد بمعاویه 201
- نامه معاویه به زیاد 203
- حرکت به دمشق 204
- رسوائی استلحاق 205
- اشاره 206
- ابراز تنفر همگانی 206
- 2- امام حسین (ع) 207
- 1- امام حسن (ع) 207
- 4- عبد الرحمن بن حکم 208
- 3- یونس بن عبید 208
- 5- ابو عریان 211
- 6- ابو بکره 212
- 7- یزید بن مفرغ 213
- 8- حسن بصری 215
- 9- سکتواری 216
- 15- کارگزاران و فرمانداران معاویه 218
- اشاره 218
- 1- سمره بن جندب 219
- 2- بسر بن ارطاه 225
- 3- ابو هریره 227
- اشاره 231
- 4- زیاد بن أبیه 231
- ستمی همه جائی 234
- اشاره 239
- سیاست اهل بیت 239
- سیاست مبنائی 240
- خلافت در نظر اهل بیت 241
- اشاره 243
- هدفهای برتر 243
- الف- عدالت 243
- ب- برابری 244
- ج- آزادی 246
- د- صراحت و راستی 248
- ه- فرمانداران و کارگزاران 252
- و- خدمات سپاهی 254
- ز- سیاست مالی 255
- اشاره 259
- مقررات صلح 259
- مکان صلح 267
- زمان صلح 268
- اشاره 269
- بررسی و تحقیق 269
- 2- مسأله جانشینی 271
- 1- عمل بکتاب خدا 271
- 3- امنیت همگانی 271
- 4- نفی عنوان امیر المؤمنین 272
- 5- منع اقامه شهادت 272
- 6- ترک دشنام به امیر المؤمنین (ع) 273
- 7- امنیت عمومی شیعیان 273
- 8- خراج دارابگرد 274
- 9- امان بخاندان پیامبر 275
- موقعیت امام حسین (ع) 277
- معاویه در برابر امام 290
- اشاره 290
- اشاره 293
- سخنان امام حسن (ع) 293
- متن گفتار امام 294
- موقعیت قیس فرمانده 298
- مخالفان صلح 303
- اشاره 303
- 1- حجر بن عدی 304
- 2- عدی بن حاتم 305
- 3- مسیب بن نجبه 306
- 4- مالک بن ضمره 308
- 5- سفیان بن ابی لیلی 308
- 7- سلیمان بن صرد 309
- 6- بشیر همدانی 309
- 8- عبد اللّه بن زبیر 312
- 9- ابو سعید 313
- 10- یکی از یاران 314
- اشاره 316
- بسوی مدینه 316
- مکتب امام 320
- مهربانی به مستمندان 321
- پناه دهندگی 322
- با حبیب بن مسلمه 325
- جلوگیری از پیوند با امویان 326
- معاویه در مدینه 330
- حزب سیاسی 333
- اشاره 335
- بسوی دمشق 335
- مناظرات امام 338
- پیمان شکنی معاویه 374
- اشاره 374
- اشاره 377
- 1- دشنام به امیر المؤمنین (ع) 377
- مخالفان دشنام به علی (ع) 385
- اشاره 385
- 1- سعد بن ابی وقاص 386
- 2- جناب ام السلمه 387
- 3- عبد الله بن عباس 387
- 4) احنف بن قیس 389
- 5) کثیر بن کثیر 391
- 6) انیس انصاری 392
- 7) زید بن ارقم 392
- 8) ابو بکره 393
- 2- مالیات دارابگرد 394
- 3- دشمنی با شیعیان علی (ع) 394
- اشاره 397
- شهیدان عقیده و ایمان 397
- اشاره 398
- حجر بن عدی 398
- اشاره 406
- یاران شهید حجر 406
- الف- عبد الرحمن 407
- ب- صیفی بن فسیل 408
- ج- قبیصه بن ربیعه 410
- اشاره 412
- انعکاس فاجعه 412
- الف، امام حسین (ع) 413
- ب- عایشه 413
- ج- ربیع بن زیاد 415
- د- حسن بصری 416
- و- معاویه بن خدیج «4» 416
- ه- عبد اللّه بن عمر 416
- رشید هجری 417
- عمرو بن حمق خزاعی 419
- اوفی بن حصن 425
- جویریه بن مسهر عبدی 426
- عبد اللّه بن یحیی حضرمی 427
- جنایات دیگر 428
- اشاره 428
- نپذیرفتن شهادت شیعیان 429
- اشاره 429
- ویرانی خانه شیعیان 429
- وحشت و زندان 429
- 1- محمد بن ابی حذیفه 430
- 2- عبد اللّه بن هاشم مرقال 432
- 3- عبد اللّه بن خلیفه طائی 437
- 4- صعصعه بن صوحان 440
- 5- عدی بن حاتم 446
- 6- جاربه بن قدامه 449
- 1- زرقاء دخت عدی 450
- اشاره 450
- تعقیب زنان شیعه 450
- 2- ام الخیر بارقی 453
- 3- سوده دخت عماره 457
- 4- ام البراء دخت صفوان 460
- 5- بکاره هلالی 461
- 6- اروی دخت حارث 463
- 7- عکرشه دخت اطرش 468
- 8- دارمیه حجونی 470
- کنگره حسینی 473
- اشاره 475
- بیعت یزید 475
- دعوت مغیره 479
- نمایندگان شهرستانها 482
- سفر معاویه بمدینه 493
- سفر دوم بمدینه 499
- گفتار امام حسین (ع) 500
- عایشه و بیعت یزید 503
- زنان و فرزندان امام 505
- اشاره 505
- 1- کراهت شرعی طلاق 507
- اشاره 508
- 3- بی توجهی به زن خواهی 508
- 2- منافاه با روش امام 508
- دروغ پردازی منصور 516
- نادانیهای لامنس 518
- [شرح حال و اسامی زنان آن حضرت] 519
- 1- خوله فزاری 519
- اشاره 519
- 2- جعده دخت اشعث 522
- 3- عایشه خثعمی 524
- اشاره 525
- [فرزندان پسر و دختر امام] 525
- 1- قاسم 526
- 2- ابو بکر 527
- 3- عبد اللّه 527
- 5- حسن 529
- پایان دوران 531
- اشاره 531
- 1- مرگ در اثر بیماری سل 537
- گفته های نادرست 537
- اشاره 537
- 2- مسمومیت از راه عصا 537
- اشاره 538
- 3- مسمومیت در طواف 538
- 4- مرگ عادی 538
- اندرز در بستر مرگ 540
- وصیت به حسین (ع) 543
- وصیت به محمد حنفیه 545
- بسوی رفیق اعلی 548
- تجهیز امام 549
- گروه مشایعین 550
- نماز بر جنازه امام 550
- فتنه بزرگ 551
- اجازه دفن عبد الرحمن بن عوف 554
- در کنار قبر 559
- طنین فاجعه 560
- اشاره 560
- 1- مدینه 560
- 2- مکه 560
- 4- کوفه 561
- 3- بصره 561
- نامه به امام حسین (ع) 563
- شادمانی معاویه 564
- پایان کتاب 567
- مأخذ جلد اول و دوم کتاب زندگانی امام حسن (ع) 569
- «ت» 569
- اشاره 569
- «ب» 569
- «الف» 569
- «ح» 570
- «د» 570
- «ر» 570
- «خ» 570
- «ذ» 570
- «ج» 570
- «ث» 570
- «ز» 571
- «غ» 571
- «س» 571
- «ع» 571
- «ش» 571
- «ط» 571
- «ف» 571
- «ص» 571
- «م» 572
- «ق» 572
- «ل» 572
- «ک» 572
- فهرست مطالب جلد دوم 572
- «ی» 572
- «ن» 572
- «و» 572
و جعفر یا از سوی برادرش حسین (ع) که پدر شهیدان است و یا خودش ترسو است که در میدانهای جنگها دلیریها کرده و در یوم الدار و جنگ جمل و مظلم ساباط، شجاعتها از خود نشان داده است؟ حسن (ع) همان شیری است که هر
جا حمله برد مرگ را به پیش میراند و این سخنی است که دشمنش درباره اش گفته است.
-1
9- ابو سعید
ابو سعید هم مانند دیگران به پیش امام رفت و بحضرت در مورد پذیرش صلح اعتراض کرد و با سرزنش گفت:
«ای پسر رسول خدا، چرا در برابر معاویه سستی کردی و صلح او را پذیرفتی، تو خود میدانی که حق با تو است و معاویه مردی گمراه و سرکش است».
- ای ابو سعید مگر من حجت خدا بر بندگانش نیستم و پس از پدرم پیشوای مسلمانان نمی باشم؟
- چرا
- ای ابو سعید، من بهمان جهت با معاویه صلح کردم که پیامبر با بنی ضمره و بنی اشجع و مردم مکه در حدیبیه صلح کرد آنها کافران به تنزیل قرآن بودند و معاویه و یارانش کافران بتأویل.
«ای ابو سعید، وقتی که من از جانب خدای تعالی امام مسلمانان باشم دیگر نباید مرا در جنگ یا صلح متهم بنادانی کنید اگر چه علت و حکمت آن را ندانید مگر در قرآن نخواندی وقتی که خضر کشتی را سوراخ کرد و پسری را کشت و دیواری را تعمیر کرد، حضرت موسی که علت این کارها را نمی دانست خشمگین شد و چون خضر حکمت آن را بیان داشت راضی و آرام گردید و اکنون هم شما در مورد کاری که حکمت آن را نمی دانید بر من خشم میگیرید من اگر این کار را نمیکردم حتی یک نفر از یارانم در روی زمین زنده