زندگانی حسن بن علی علیه السلام جلد 2 صفحه 321

روشن نگه میداشت و اخلاق متعالیش چنان اوج داشت که نیکی

و گذشت و احسانش حتی بدشمنانش میرسید، چنانکه وقتی خبر یافت ولید بن عقبه بیمار شده با اینکه از شدت دشمنی او بخاندان رسول آگاه بود به عیادتش رفت و چون ببالینش نشست ولید گفت:

«از آنچه نسبت بهمه مردم کرده ام بدرگاه خدا توبه میکنم اما از آنچه نسبت بپدرت علی (ع) کرده ام هرگز توبه نمی کنم!!»

امام برخاست و هیچ گونه معارضه ای با او نکرد بلکه هدایائی نیز برایش فرستاد.

-1

مهربانی به مستمندان

باران مهر و عنایت امام بر بیچارگان و دردمندان می بارید و آنچه داشت به آنها انفاق میکرد و دلهایشان را به خیر و احسان خود مالامال می ساخت، از نمونه های بزرگواریش اینکه مردی بحضورش نیاز برد، امام فرمود آنچه میخواهی در نامه ای بنویس و بیاور، آن مرد احتیاجات خود را در نامه ای نوشت و تقدیم کرد، امام دستور داد تا چندین برابر نیازش به او بپردازند. حاضران گفتند:

«ای پسر پیغمبر، این نامه برای این مرد چه قدر پربرکت بود».

امام فرمود:

«برکتش برای ما بیشتر بود، زیرا او ما را شایسته احسان شمرد، آیا نمی دانید که احسان در صورتی ارزنده است که پیش از درخواست انجام گیرد؟ و اگر بخشندگی پس از نیاز بردن باشد ببهای آبروی نیازمند تمام میشود و شاید که نیازمند، شب را به اضطراب بین امیدواری و نومیدی بسر برد و نداند که آیا نیازش برآورده میشود یا نومید بازمیگردد و وقتی که برای درخواست می آید اندامش میلرزد و دلش ترسان است و اگر نیازش برآورده شود در برابر، آبرویش