- مقدمه مترجم 1
- ارمغان 12
- فراپیش کتاب 13
- بنی هاشم و بنی امیه حسن (ع) و معاویه 14
- اشاره 14
- مقدمه علامه فقید کاشف الغطاء 14
- بیعت 39
- اشاره 39
- قبول بیعت 48
- اشاره 48
- اشاره 50
- 1- قبول خلافت 50
- دوم 51
- سوم 51
- اول 51
- 2- بیعت همگانی 52
- 4- اشتباهات تاریخی 53
- 3- استقرار دولت 53
- اشاره 56
- جنگ سرد 56
- شورای اموی 58
- اشاره 59
- اخطار امام 59
- پاسخ معاویه 60
- اشاره 62
- اخطار عبد اللّه عباس 62
- پاسخ معاویه 62
- نامه ابن عباس به امام 63
- اشاره 68
- نامه امام به معاویه 68
- پاسخ معاویه: 77
- اشاره 83
- اخطار معاویه: 83
- پاسخ امام: 84
- اشاره 85
- اعلان جنگ 85
- بخشنامه معاویه: 87
- ترس مردم عراق: 89
- اشاره 89
- 1- انتخاب عبید اللّه: 95
- 2- تعداد سپاهیان: 96
- اشاره 99
- 3- چگونگی سپاهیان: 99
- 1- شیعه 100
- 2- خوارج 100
- 5- پیروان رؤسای قبایل 101
- 3- آزمندان 101
- 4- شکاکها 101
- اشاره 102
- 1- الحاکم 102
- 4- اشتباهات تاریخی: 102
- 2- یعقوبی 102
- 3- ابن کثیر 103
- 4- طه حسین 104
- اشاره 107
- در مدائن 107
- حوادث مسکن 109
- اشاره 109
- اعزام جاسوسها 110
- پخش رشوه 110
- فریب عبید اللّه 111
- اشاره 111
- خیانت فرمانده 112
- سراسیمگی سپاه 113
- دروغهای گمراه گر 115
- بررسی حوادث 116
- اشاره 117
- حوادث مدائن 117
- بزرگان رشوه خوار 118
- ایجاد ترس 118
- انبوه رشوه خواران 119
- غارت اردوگاه امام 121
- تکفیر امام 122
- سوء قصد به امام 123
- موقعیت خطرناک 125
- بررسی صلح 130
- اشاره 130
- اشاره 131
- [نظریه سطحی و صاحبان آن] 131
- 1- صفدی 132
- 2- دکتر فیلیپ حتی 132
- 3- علائلی 133
- 5- لامنس 133
- 4- «روایت م رونلدس» 133
- اشاره 136
- 1- بی انضباطی ارتش 136
- اشاره 136
- [نمونه هائی از جریانات] 136
- الف- اخلالهای حزبی 137
- اشاره 137
- حزب اموی 137
- حزب خوارج 138
- 2- ناامیدی از غنیمت 140
- اشاره 140
- ب- خستگی از جنگ 140
- 1- جنگ های پیاپی 140
- ج- فقدان نیروهای ارزنده 143
- د- دعوت بصلح 143
- ه- خیانت فرمانده سپاه 144
- و- رشوه های معاویه 145
- ز- شایعات دروغین 147
- 2- نیروی دشمن 148
- الف- فرمانبرداری سپاه 148
- اشاره 148
- ب- سادگی و نابخردی 150
- ج- هم آهنگی 151
- د- قدرت نیروی سپاهی 152
- ه- اطرافیان فریبکار 153
- و- پولهای کلان 154
- 3- ترور امیر المؤمنین 155
- 4- جلوگیری از خونریزی 156
- 5- منت معاویه 157
- 6- حوادث مدائن 157
- 7- حدیث پیامبر 158
- 8- عصمت امام 161
- اشاره 161
- 2- سید بن طاووس 162
- 1- شریف مرتضی 162
- 9- نمایش واقعیت بنی امیه 164
- شناخت بنی امیه 167
- اشاره 167
- ابو سفیان و هند 168
- سخنان پیامبر درباره معاویه 172
- اشاره 175
- 1- دشمنی با پیامبر 175
- 2- تعطیل حدود 177
- 3- تجویز ربا 178
- 5- خطبه قبل از نماز عید 179
- 4- اذان در نماز عید 179
- 8- استعمال ظروف طلا و نقره 180
- 7- استعمال عطر در حال احرام 180
- 6- زکاه بر عطایا 180
- 9- پوشیدن لباس ابریشمی 181
- 10- تجاوز بمال مردم 181
- 11- خریداری دین مردم 181
- 12- هرزگی و بی شرمی 182
- اشاره 187
- 13- حدیث سازی 187
- 13- استلحاق زیاد 198
- نامه معاویه به زیاد 199
- خطبه زیاد 200
- نامه زیاد بمعاویه 201
- نامه معاویه به زیاد 203
- حرکت به دمشق 204
- رسوائی استلحاق 205
- اشاره 206
- ابراز تنفر همگانی 206
- 2- امام حسین (ع) 207
- 1- امام حسن (ع) 207
- 4- عبد الرحمن بن حکم 208
- 3- یونس بن عبید 208
- 5- ابو عریان 211
- 6- ابو بکره 212
- 7- یزید بن مفرغ 213
- 8- حسن بصری 215
- 9- سکتواری 216
- 15- کارگزاران و فرمانداران معاویه 218
- اشاره 218
- 1- سمره بن جندب 219
- 2- بسر بن ارطاه 225
- 3- ابو هریره 227
- اشاره 231
- 4- زیاد بن أبیه 231
- ستمی همه جائی 234
- اشاره 239
- سیاست اهل بیت 239
- سیاست مبنائی 240
- خلافت در نظر اهل بیت 241
- الف- عدالت 243
- اشاره 243
- هدفهای برتر 243
- ب- برابری 244
- ج- آزادی 246
- د- صراحت و راستی 248
- ه- فرمانداران و کارگزاران 252
- و- خدمات سپاهی 254
- ز- سیاست مالی 255
- اشاره 259
- مقررات صلح 259
- مکان صلح 267
- زمان صلح 268
- اشاره 269
- بررسی و تحقیق 269
- 1- عمل بکتاب خدا 271
- 3- امنیت همگانی 271
- 2- مسأله جانشینی 271
- 5- منع اقامه شهادت 272
- 4- نفی عنوان امیر المؤمنین 272
- 7- امنیت عمومی شیعیان 273
- 6- ترک دشنام به امیر المؤمنین (ع) 273
- 8- خراج دارابگرد 274
- 9- امان بخاندان پیامبر 275
- موقعیت امام حسین (ع) 277
- اشاره 290
- معاویه در برابر امام 290
- اشاره 293
- سخنان امام حسن (ع) 293
- متن گفتار امام 294
- موقعیت قیس فرمانده 298
- مخالفان صلح 303
- اشاره 303
- 1- حجر بن عدی 304
- 2- عدی بن حاتم 305
- 3- مسیب بن نجبه 306
- 5- سفیان بن ابی لیلی 308
- 4- مالک بن ضمره 308
- 7- سلیمان بن صرد 309
- 6- بشیر همدانی 309
- 8- عبد اللّه بن زبیر 312
- 9- ابو سعید 313
- 10- یکی از یاران 314
- اشاره 316
- بسوی مدینه 316
- مکتب امام 320
- مهربانی به مستمندان 321
- پناه دهندگی 322
- با حبیب بن مسلمه 325
- جلوگیری از پیوند با امویان 326
- معاویه در مدینه 330
- حزب سیاسی 333
- اشاره 335
- بسوی دمشق 335
- مناظرات امام 338
- پیمان شکنی معاویه 374
- اشاره 374
- اشاره 377
- 1- دشنام به امیر المؤمنین (ع) 377
- مخالفان دشنام به علی (ع) 385
- اشاره 385
- 1- سعد بن ابی وقاص 386
- 2- جناب ام السلمه 387
- 3- عبد الله بن عباس 387
- 4) احنف بن قیس 389
- 5) کثیر بن کثیر 391
- 7) زید بن ارقم 392
- 6) انیس انصاری 392
- 8) ابو بکره 393
- 2- مالیات دارابگرد 394
- 3- دشمنی با شیعیان علی (ع) 394
- اشاره 397
- شهیدان عقیده و ایمان 397
- اشاره 398
- حجر بن عدی 398
- اشاره 406
- یاران شهید حجر 406
- الف- عبد الرحمن 407
- ب- صیفی بن فسیل 408
- ج- قبیصه بن ربیعه 410
- انعکاس فاجعه 412
- اشاره 412
- الف، امام حسین (ع) 413
- ب- عایشه 413
- ج- ربیع بن زیاد 415
- د- حسن بصری 416
- و- معاویه بن خدیج «4» 416
- ه- عبد اللّه بن عمر 416
- رشید هجری 417
- عمرو بن حمق خزاعی 419
- اوفی بن حصن 425
- جویریه بن مسهر عبدی 426
- عبد اللّه بن یحیی حضرمی 427
- اشاره 428
- جنایات دیگر 428
- ویرانی خانه شیعیان 429
- نپذیرفتن شهادت شیعیان 429
- وحشت و زندان 429
- اشاره 429
- 1- محمد بن ابی حذیفه 430
- 2- عبد اللّه بن هاشم مرقال 432
- 3- عبد اللّه بن خلیفه طائی 437
- 4- صعصعه بن صوحان 440
- 5- عدی بن حاتم 446
- 6- جاربه بن قدامه 449
- 1- زرقاء دخت عدی 450
- اشاره 450
- تعقیب زنان شیعه 450
- 2- ام الخیر بارقی 453
- 3- سوده دخت عماره 457
- 4- ام البراء دخت صفوان 460
- 5- بکاره هلالی 461
- 6- اروی دخت حارث 463
- 7- عکرشه دخت اطرش 468
- 8- دارمیه حجونی 470
- کنگره حسینی 473
- اشاره 475
- بیعت یزید 475
- دعوت مغیره 479
- نمایندگان شهرستانها 482
- سفر معاویه بمدینه 493
- سفر دوم بمدینه 499
- گفتار امام حسین (ع) 500
- عایشه و بیعت یزید 503
- زنان و فرزندان امام 505
- اشاره 505
- 1- کراهت شرعی طلاق 507
- 3- بی توجهی به زن خواهی 508
- اشاره 508
- 2- منافاه با روش امام 508
- دروغ پردازی منصور 516
- نادانیهای لامنس 518
- [شرح حال و اسامی زنان آن حضرت] 519
- 1- خوله فزاری 519
- اشاره 519
- 2- جعده دخت اشعث 522
- 3- عایشه خثعمی 524
- اشاره 525
- [فرزندان پسر و دختر امام] 525
- 1- قاسم 526
- 2- ابو بکر 527
- 3- عبد اللّه 527
- 5- حسن 529
- پایان دوران 531
- اشاره 531
- 1- مرگ در اثر بیماری سل 537
- گفته های نادرست 537
- اشاره 537
- 2- مسمومیت از راه عصا 537
- 3- مسمومیت در طواف 538
- اشاره 538
- 4- مرگ عادی 538
- اندرز در بستر مرگ 540
- وصیت به حسین (ع) 543
- وصیت به محمد حنفیه 545
- بسوی رفیق اعلی 548
- تجهیز امام 549
- نماز بر جنازه امام 550
- گروه مشایعین 550
- فتنه بزرگ 551
- اجازه دفن عبد الرحمن بن عوف 554
- در کنار قبر 559
- اشاره 560
- طنین فاجعه 560
- 1- مدینه 560
- 2- مکه 560
- 4- کوفه 561
- 3- بصره 561
- نامه به امام حسین (ع) 563
- شادمانی معاویه 564
- پایان کتاب 567
- اشاره 569
- مأخذ جلد اول و دوم کتاب زندگانی امام حسن (ع) 569
- «ب» 569
- «ت» 569
- «الف» 569
- «ح» 570
- «د» 570
- «ث» 570
- «ر» 570
- «ذ» 570
- «ج» 570
- «خ» 570
- «س» 571
- «ز» 571
- «غ» 571
- «ع» 571
- «ط» 571
- «ش» 571
- «ف» 571
- «ص» 571
- «م» 572
- «ق» 572
- فهرست مطالب جلد دوم 572
- «ک» 572
- «ی» 572
- «ل» 572
- «و» 572
- «ن» 572
(1) بروایت همه مورخان، امام حسن (ع) به دمشق مسافرت و با معاویه ملاقات کرده است
و اختلاف بر این است که این مسافرت یک بار یا چند بار انجام گرفته است ولی تحقیق درباره کرات مسافرت امام، برای ما چندان مهم نیست بلکه ضرورت مربوط به علت این مسافرت است، عقیده ما این است که مقصود امام از این مسافرت، نشان دادن شایستگی اهل بیت برای رهبری مسلمانان و بیان تبهکاریهای رژیم اموی بود که مردم شام را بزیر سایه سنگین خود انداخته و آنها را از شناخت حقایق منحرف ساخته بود و دلیل این نظریه، بحثهای صریح و مستدل امام در حضور معاویه است که بزودی به آن اشاره خواهیم کرد تا بخوبی روشن شود که چگونه امام با نهایت شجاعت و صراحت، پرده از چهره زشت حکومت معاویه برگرفته و عار و عیار او را بر همه مردم، آشکار ساخته است بحدی که پایه های قدرت او بلرزه درآمده و خلافتش بخطری بزرگ گرفتار آمده است.
ولی گروهی میگویند که امام برای دریافت عطایای معاویه به دمشق مسافرت میکرد و اضافه میکنند که چگونه امام چنین بخششهائی را که از اموال مغصوبه بدست معاویه می آمده دریافت میداشته است؟
در پاسخ این اعتراض باید گفت که نظریه فقهای اسلامی در این زمینه جوابگوی چنین اعتراضات است، فقها عقیده دارند در صورتی که