زندگانی حسن بن علی علیه السلام جلد 2 صفحه 385

و اگر من قبرت را میدیدم شرم می داشتم که ترا مرده و خود را زنده ببینم

و اندک است خونی که از چشم بریزم در ماتم تو و بخواهم سیرابت سازم

ای دیر سمعان، ابو حفص (عمر) در تو آرام گرفته و نیکو پیداست اگر من بسوی تو آیم

ای دیر سمعان، بارانت هرگز بند نیایدزیرا بهترین مردگان آل مروان در سینه تو است «1».

سید شریف با چنین اشعار شیرین و آبداری مراتب سپاس خود را از عمر بن عبد العزیز بیان داشت که این خلیفه اموی بدعتی را که معاویه به عادت جاهلی و دشمنی با دین گذاشته بود از بین برداشت.

-1

مخالفان دشنام به علی (ع)

اشاره

دشنام به امام، خشم و نفرتی بزرگ در دل مؤمنان و

نیکوکاران برانگیخت زیرا علی (ع) جان پیامبر و برادرش و پدر نوادگانش بود و در راه گسترش اسلامی رنجهائی فراوان برده بود و دشنام بمسلمانان از بزرگترین و زشت ترین محرماتست. به مسلمانان از پیامبر رسیده بود که میفرمود: «دشنام به مسلمان فسق است» «2».

و نیز میفرمود: «مؤمن هرگز لعن نمی کند» «3». و احادیثی دیگر که از پیامبر درباره منع لعن و اتهام مؤمن رسیده و در بین مسلمانان شایع شده بود.

______________________________
(1)- شرح ابن ابی الحدید 1/ 357
(2)- الترغیب و الترهیب 3/ 394، فیض القدیر 4/ 84
(3)- صحیح ترمذی