زندگانی حسن بن علی علیه السلام جلد 2 صفحه 544

و خاندانم را بتو می سپارم، (1) اگر خطائی کردند بر آنها ببخشای و نیکیهایشان را بپذیر و برای آنها بازمانده و پدری مهربان باش، مرا در کنار قبر پیامبر دفن کن که از هر کس به این امتیاز شایسته ترم ولی اگر مخالفت کردند ترا بخدا و بمقامی که در نزد او داری و بخویشاوندیت با پیامبر خدا سوگند میدهم که نگذاری قطره خونی در این راه بریزد، تا اینکه بدیدار پیامبر بروم و از آنها شکایت کنم و او را از آنچه مردم با ما کردند آگهی دهم «1».

بخشهای این وصیت شامل بیان توحید پروردگار و پاکی او از داشتن همتا و نفی شریک باری تعالی است همچنین به برادرش وصیت کرده که با خاندانش به نیکی رفتار کند و اگر خطائی کردند از آنها بگذرد و پیکرش را در جوار قبر پیامبر دفن کند و چنانچه گروهی با این کار مخالفت کردند، با آنها نجنگد و خونی نریزد، زیرا امام از دیرباز متوجه حفاظت جان مردم بود و آنچه داشت در راه خدا بخشید و بدیهائی را که درباره اش روا داشتند به نیکی پاسخ گفت و برای حفظ جان مسلمانان از خلافت گذشت.

(2) اما مورخان سنی متن وصیت امام را چنین

آورده اند:

«ای برادر، وقتی که پیامبر خدا از دنیا رفت پدرت متوجه خلافت شد و امید داشت که بآن برسد اما خداوند او را از این مقام بازداشت و ابو بکر به آن رسید، وقتی که ابو بکر از دنیا رفت بازهم پدرت به خلافت تمایل یافت ولی این مقام به عمر رسید، عمر هم بهنگام مرگ امر خلافت را به شورای شش نفری واگذاشت و علی را هم جزء آنها قرار داد، شک نبود که اعضای شورا او را بحساب نمی آورند و در نتیجه خلافت بعثمان رسید، چون عثمان کشته شد