زندگانی حسن بن علی علیه السلام جلد 2 صفحه 562

آنها فضائل و صفات بارز امام را می شمردند و از خطا و تقصیری که درباره اش کردند پشیمان بودند، شاعر ارزنده سلیمان بن قته امام را چنین رثاء گفت:

ای که به خداپرستیت دروغ بستند آن کس که با حسن بستیزدبرای تکذیب سخنش ارجی نمیتوان قائل شد

تو دوست من و برگزیده من هستی و هر قبیله ای

برای خویش جایگاهی دارد

در خانه میگردم و ترا نمی یابم و درخانه گروهی هستند که با زیان همجوارند

تو رفتی و آنها بجای تو برای من ماندندو ای کاش که بین من و آنها بیابانی فاصله بود «1».

(1) همچنین شاعر بزرگ کوفه قیس بن عمر، مشهور به نجاشی امام را مرثیه گفت و گناه جعده و فضائل امام را چنین بیان داشت:

ای جعده گریه کن و خسته مشوپس از گریه فریادگر سوگوار

دیگر پرده بر چهره کسی بمانند او سایه نمی افکندبر روی زمین از پا برهنگان و کفش بپایان

او هنگامی که شعله هدایتش زبانه می کشیدبجایگاه بلند و استواری پرتوش میداد

برای آنکه مستمند و بی سرپرست آن را ببیندو آنکه خاندانی ندارد و از قومش بدور است

گوشت را بجوش می آورد تا اینکه پخته شود و خورنده ای بسختی نیفتد

مقصودم آن کس است که تسلیم عزای او شدیم در یک روزگار تنگ و پرسختی و دشواری. «2»

______________________________
(1)- شرح ابن ابی الحدید 4/ 18
(2)- مروج الذهب 2/ 303