زندگانی حسن بن علی علیه السلام صفحه 116

فرا پیشت آمد، ولی در این فقدان دردناک، اندوه من پایان نمی یابد و شبهایم به ناآرامی و بیداری می گذرد تا اینکه منهم بسوی تو آیم و در قرارگاهت جای گیرم. اینک دخترت از ناروائیهای امت تو سخن خواهد گفت و از ستمهائی که بر ما رفته آگاهت خواهد ساخت.

(1) پس چگونگی حال دردناک ما از او بپرس که او بخوبی ترا از تلخی های روزگار ما بتو خبر میدهد و چیزی را ناگفته نمی گذارد.

درود من بر شما باد ای پدر و

دختر، سلامی که هر چند ابراز دارم خستگی نیارد، اکنون اگر از این مزار برخیزم از خستگی و ملال نیست و اگر همچنان بر این جای بمانم از بدگمانی بپاداشی که خدای بشکیبان می بخشد، نباشد «19».

حسن (ع) این سخنان دردناک را از پدر دردمندش می شنید و اندوهی جانکاه در عمق روحش رخنه میکرد و غمی بزرگ بر قلبش سنگینی مینمود.

زیرا میدید که گرامی ترین کسانش را در نیمه شبی تاریک بخاک سپردند و امید و پناهگاه و عزیز ارجمندش را در برابر دیدگانش در سینه نمناک زمین نهادند و جز چند تن مسلمان راستین کسی در این واقعه اسفناک شرکت نداشت در صورتی که فاطمه (ع) پاره تن پیامبر و دختر