زندگانی حسن بن علی علیه السلام صفحه 118

ای ابو بکر! از منبر پدرم پائین بیا و بمنبر پدر خودت بالا برو «20».

و ابو بکر گفت بخدا قسم راست میگوئی منبر از پدر تو است، نه از پدر من. این گفته کوبنده حسن، برانگیخته از روح صریح و اندیشه پخته و رأی درست کودکی است که جدش پیامبر را بر فراز این منبر می دیده و اکنون جز پدرش علی (ع)

کسی را شایسته جلوس بر آن نمیداند.

همان علی که از جان پیامبر و دین او در خطرناکترین معرکه های نبرد دفاع میکرد و بلاغت و دانائی و آگاهی او چنین شایستگی صریحی را باو بخشیده است.

علی (ع) از چنین مردمی که قدرش را نشناختند و رهبری آسمانیش را نپذیرفتند و میراث معنویش را به هیچ انگاشتند روی گردانید و در خانه نشست و در امور خلافت و حکومت شرکت نکرد، زیرا مردم از او اعراض کرده بودند و کاری باو نداشتند.

اما اگر مشکلی پیش می آمد که از گشایش آن ناتوان بودند بحضرتش پناه می جستند و از او یاری میخواستند و امام گاهی خود بآنها پاسخ میداد و زمانی آن را بفرزندش حسن وامیگذاشت.

از جمله، گویند: عربی بحضور ابو بکر آمد و گفت من در حال احرام حج چند تخم شتر مرغ را شکسته و خورده ام اکنون تکلیف من چیست؟

ابو بکر در پاسخ سؤال فرو ماند و به عمر مراجعه کرد و او هم نتوانست و مسأله را به عبد الرحمن بن عوف بردند و بازهم پاسخی نیافتند و ناچار اعرابی را بخانه امام (ع) هدایت کردند، حضرت اشاره به حسنین کرد و