زندگانی حسن بن علی علیه السلام صفحه 159

آن حضرت شمرده و فرموده است: «وَ إِنَّکَ لَعَلی خُلُقٍ عَظِیمٍ».

یعنی همانا تو به اخلاقی بزرگ ممتازی.

(1) پیامبر بنیروی همین اخلاق رفیع توانست توده های پراکنده عرب را با آراء و عقاید گونه گونی که داشتند فراهم آورد و آن همه دشمنی ها و اختلافها را به وحدت کاملی در اندیشه و عمل مبدل سازد.

از نمونه های اخلاقی پیامبر آنکه اگر کسی باو دست میداد دستش را رها نمیکرد تا اینکه او رها کند و چون با کسی به مصاحبت می نشست، بر نمی خاست تا آن کس برخیزد.

او بدیدار مسلمانان ناتوان میرفت و بیمارانشان را عیادت می کرد و در تشییع

جنازه شان شرکت می جست. دعوت هر کس را می پذیرفت و هرگز دعوت بردگان و فقیران را رد نمیکرد «1».

او می کوشید تا خاطره ها را خوش سازد و از بدیها بپرهیزد و او در اخلاق نیکویش نمونه رحمت خداوندی بود که دلهای دردمند و اندوهناک دردمندان را از امید و شادمانی سرشار می ساخت.

این اخلاق عالی و فضائل ممتاز بحکم میراث از پیامبر بفرزندش حسن منتقل شد و در وجود او تمثل یافت. از نمونه های اخلاقیش آنکه روزی بر گروهی از فقرا گذشت که بر خاک نشسته بودند و تکه نانهائی را برمی داشتند و میخوردند و از آن حضرت خواستند که با آنها هم سفره شود. امام (ع) دعوتشان را پذیرفت و گفت خداوند متکبران را دوست ندارد. آنگاه آنها را بخانه خود دعوت کرد و بآنها غذا و لباس داد «2».

______________________________
(1)- مستدرک حاکم، جلد 2.
(2)- اعیان الشیعه، جلد 4.