زندگانی حسن بن علی علیه السلام صفحه 162

(1) امام همچنان نسبت بمرد شامی ملاطفت میورزید، تا اینکه هوش از سر مرد شامی پرید و نمیتوانست جوابی بگوید و متحیر مانده بود که چگونه با زبان دشنام گوی خود از حضرت عذر بخواهد و اینهمه ننگ و گناه را چطور از خود بشوید. پس با نهایت شرمساری رو به امام کرد و گفت:

خدا میداند که پیامبری را در کدام خاندان قرار دهد «7».

امام با چنین رفتاری نمونه عالی انسانیت کامل و رمز خلق عظیم بود که هرگز خشمی او را از جای بر نمی کند و ناخوشایندی به ناراحتیش نمی کشانید.

حسن (ع) همه بدیها و زشتخوئیهای بنی امیه را به شکیبائی و گذشت پاسخ میداد چنانکه مروان باین خوی پاک اعتراف کرد و روزی که پیکر مقدس امام را به بقیع می بردند، مروان پیش دوید و جنازه را بر دوش کشید.

سید الشهداء (ع) به او گفت امروز پیکرش را به دوش می کشی و دیروز خشم و اندوه بجانش می ریختی، مروان گفت:

این ارادت را بکسی میورزم که شکیبائیش بسنگینی کوهها بود.

تاریخ نمونه های فراوانی از اخلاق کریمه حسن (ع) را بیاد دارد که همگی حکایت دارد که او از پیشگامان اخلاق انسانی و بنیانگذاران فضائل و آداب و کمال بشری بود و ما برخی از آن نمونه های اخلاقی را

در اینجا بیان داشتیم.