آنها در برابر کرسی مقام و ریاست.
(1) سخاوت راستین، آن بخشندگی اصیل و بی پیرایه ای است که تنها برای خیر و احسان و کمک بی ریای بمردم انجام پذیرد و هرگز آلوده به خواسته های ننگین شخصی و ارضاء حس شهرت طلبی و مقام پرستی نگردد.
چنین سخاوت پاک و زیبا و مقدسی در وجود حضرت حسن باعلاء درجه درخشندگی تجلی می کرد تا بآن حد که او را «کریم اهل بیت» می گفتند و او این بزرگواری و مکرمت را از جد اعلا و گذشتگان پاک نهاد و خاندان بخشنده خویش دریافته بود.
مگر جد اعلایش نبود که شاعری درباره سخاوتش می سرود:
عمر و بلند پایه (عبد المطلب) همان مرد بزرگواری است که نانها را خرد و ترید میکرد و مردم گرسنه مکه را سیر می ساخت.
حسن (ع) بر میزان این بخشندگی افزود و بر نیاکان پاکنهادش در بخشایش پیشی گرفت. او برای پول و ثروت ارزش قائل نبود مگر با آن، گرسنه ای را سیر کند، یا برهنه ای را بپوشاند.
میهمانان و گرسنگان گروه گروه بخانه اش هجوم می آوردند و امام آنها را از انعام خویش بهره مند می ساخت و بشهرهاشان بازمی گردانید و غرق احسان بی کرانش می شدند.
تاریخ از بخشندگیهای امام داستانهائی فراوان بیاد دارد. از جمله آنکه عربی برای درخواست کمک بحضورش آمد و حضرت دستور داد آنچه موجود است به او بدهند و ده هزار درهم موجودی خزانه به اعرابی اعطا شد. عرب گفت: ای آقای من! نگذاشتی که نیازم را بگویم و مدیحه ام را بسرایم.