زندگانی حسن بن علی علیه السلام صفحه 172

دستور داد جایزه ای دیگر به او بخشیدند. «18»

از امام پرسیدند چرا هرگز سائلی را ناامید بر نمی گردانی؟

فرمود: منهم بدرگاه خدا سائلی هستم و میخواهم که خدا محرومم نسازد و شرم دارم که با چنین امیدی، سائلان را ناامید کنم. خداوندی که عنایتش را بمن ارزانی میدارد، میخواهد که من هم بمردم کمک کنم و می ترسم اگر بخشش خود را از مردم دریغ دارم، خدا هم بمن عنایت نفرماید آنگاه این شعر را سرود:

چون سائلی بنزد من بیاید می گویم آفرین بر آنکه بخشش به او، بر من واجب است و هر بخشنده ای که بر او ببخشد به فضیلت رسد.

و نیکوترین روزهای جوانمردان روزی است که از آنها در خواست کمک کنند. «19»

در میزان سخاوتش گفته اند که هرگز در برابر مستمندان کلمه «نه» بر زبان نمی آورد. «20»

و اشعاری بحضرتش نسبت داده اند که درباره بخشندگی می سروده و می گفته است که:

«بخشندگی بر بندگان فریضه ای از جانب خداست که در قرآن محکم آمده است.

خداوند بندگان بخشنده اش را وعده بهشت داده و بخیلان را بجهنم خواهد برد.

______________________________
(18)- نور الابصار.
(19)- نور الابصار.
(20)- طبقات الکبری، جواهره الکلام.