زندگانی حسن بن علی علیه السلام صفحه 174

قرآن فرماید: «نه خورشید تواند که بماه برسد و نه شب میتواند بر روز- پیشی گیرد و همه ستارگان در مدارهای خود شناورند».

همین قوه غیبی است که هستی را بما افاضه فرموده و ما را از تاریکی عدم بر آورد.

ما باید این نیروی مقدس را بشناسیم و دوست بداریم و هر چند بنده ای شناختش نسبت به آفریدگار جهان افزایش یابد، ایمان و دوستی و فروتنیش نسبت بخدایش افزونتر میگردد.

آیا در اینجا کسی را آگاه تر به پروردگار متعال، از امام حسن می شناسیم.

آن کس که در دامان بنیانگذار ایمان و رسول بزرگوار پرورش یافت و از آموزشهای پاک امیر حق، امام علی (ع) روحش تغذیه کرد،

امامی که خدا را چنان شناخت که هیچ کس دیگر نتوانست بشناسد و پیامبر در- باره اش فرمود: یا علی! خدا را هیچ کس بمانند من و تو نشناخت.

و همین معرفت عمیق و ارزنده است که موجب میگردد خدای پرستیده شود نه از ترس آتش جهنم و نه باشتیاق ورود در بهشت.

(1) و حسن (ع) در اینگونه عبادت و اخلاصی خدایش را می پرستید، چنانکه هرگز او را نمیدیدند که بیاد خدا نباشد و زبانش بنام پروردگارش نجنبد «22».

(2) چون وضو می ساخت حالش دگرگون می شد و خوفی ژرف در اندرون جانش نفوذ میکرد چنانکه رنگ چهره اش می پرید و اندامش بسختی می لرزید و چون علت را می پرسیدند می گفت: