زندگانی حسن بن علی علیه السلام صفحه 208

بحضرتش منسوب است در بحثهای گذشته آوردیم. اما «ابن شفیق» آن حضرت را در شمار شاعران بحساب آورده است و به یک شعر از امام استشهاد می کند که حضرت وقتی که محاسنش را بوسیله خضاب، سیاه کرده بود گفت:

«من ظاهر موها را سیاه کردم و اصلش را باقی گذاردم و ای کاش میتوانستم اصل آنها را که پیری است نیز بجوانی تبدیل کنم».

در «اعیان الشیعه» آمده است که آن حضرت در پند مردم چنین سروده است:

«مرا با این روزهای تاریک و اندوهبار واگذارید که صفای روزگار با سپری شدن شادمانی ها از بین رفته است.

چگونه روزگار میتواند کسی را فریب دهد که بین او و شبهای زندگانیش تجربه هائی استوار قرار دارد».

در «مناقب» آمده است که آن حضرت فرمود:

اگر روزگار بمن جفا کند، من شکیبائی میورزم، زیرا هر اندوه زودگذری تحملش آسان است.

و اگر خرمی و شادمانی بمن روی آورد

دلخوش نمی شوم، زیرا هر مسرت ناپایداری بی ارزش است.

از این سخنان ارزنده که چون سرمایه ای گرانبها از آن حضرت باقی مانده میفهمیم که امام از پیشروان بلاغت و سخنوری است و میراثهای ارزنده ای که حاوی فضائل و رهنمونی هاست برای انسانیت بجا گذاشته است.