زندگانی حسن بن علی علیه السلام صفحه 287

(1) چون کار «معاویه» روبراه شد، «جریر» فرستاده امام را بدون هیچ نتیجه ای بکوفه بازگرداند و طی نامه ای به امام چنین نوشت:

«اما بعد، اگر همچنانکه گفته ای مردم همگی با تو بیعت کرده اند چنانچه از خون عثمان بر کنار بودی تو هم بمانند ابو بکر و عمر و عثمان خلیفه می شدی اما تو را خون عثمان در برگرفته و این توئی که انصار را خوار کردی و گروهی نادان با تو بیعت کردند و ناتوانها به نیروی تو، توانا شدند.

«اکنون مردم شام خلافت ترا نمی پذیرند و با تو می جنگند تا قاتلان عثمان را به آنها تحویل دهی و اگر چنین کردی شورائی برای تعیین

خلیفه تشکیل می شود، اما مردم حجاز، بر مردم حق حکومت داشتند و حق در میانشان بود ولی چون از حق کناره جسته اند، حق رأی و شور با مردم شام است و بجانم قسم که حجت تو بر مردم شام مثل حجتی که بر طلحه و زبیر می آوری نیست اگر چه با تو بیعت کرده باشند و من هرگز با تو بیعت نمی کنم اما فضیلت تو در اسلام و خویشاوندیت با پیغمبر را انکار نمی کنم».

در این نامه، یاوه گوییها و تهمتهائی بچشم میخورد، «معاویه» در

معاویه و عمرو بر سر مصر و خلافت با هم معامله میکردند بر آنها وارد شد، عمرو می گفت من بر سر دینم با تو معامله میکنم عتبه گفت به دین این مرد اطمینان کن که از یاران محمد (ص) است و عمرو بمعاویه طی شعری چنین نوشت: ای معاویه دینم را بتو نمی دهم و از سوی تو بدنیایم نمی رسم تا ببینم که چه کار می کنی؟ دنیا و دین با هم برابر نیستند ولی من آنچه تو بمن بدهی میگیرم و بآن قانعم، اگر مصر را بمن ببخشی معامله پرسودی است که آن را میگیرم و از نفع و زیانش بهره میبرم.