زندگانی حسن بن علی علیه السلام صفحه 356

-1

3- کشورگشائیهای معاویه

«معاویه» که از وضع روانی سپاهیان عراق آگهی داشت و پستی و نافرمانی آنها را نسبت بمقام خلافت احساس کرده بود، سپاهیان جسور و خونخوار خود را بسرزمین های اسلامی فرستاد و آنها، شهرها را یکی پس از دیگری اشغال می کردند.

گروهی از لشکریانش را بمصر فرستاد همان ناحیه زرخیزی که «عمرو عاص» دینش را به آن فروخته بود. سپاهیان اشغالگر «معاویه»، مصر را گرفتند و فرماندارش «محمد بن ابی بکر» را کشتند، در مقابل عراقیها همچنان از فرمان امام سر می پیچیدند و در برابر این تجاوزکاریها، خاموش و بی تفاوت بودند.

«معاویه» سپاهی دیگر بفرماندهی عنصر جنایتکار و پست نهادی بنام «بسر بن ارطاه» «24» بفتح حجاز و یمن فرستاد و آن سردار سنگدل

حاکم یمن بود بنام عبد الرحمن و قثم در دامان مادرشان سر برید و خویشاوندی آنها را با پیغمبر رعایت نکرد و به قبیله همدان حمله کرد و مردهاشان را کشت و زنهاشان را به اسارت برد و آنها نخستین زنهای مسلمانی بودند که اسیر شدند و همچنین افراد قبیله بنی سعد را کشت و جرائمی دیگر نیز مرتکب شد.

این مرد تبهکار در جنگ صفین بمبارزه امام آمد، امام به او حمله کرد و نیزه ای حواله کرد که بسر بزمین افتاد و عورتش را عریان کرد و امام از او روی برگردانید حرث یکی از شعرای عرب در این باره میگوید:

آیا هر روز سواره ای که کارش به آخر نمی رسد عورتش در میانه سپاهیان نمایان میگردد.

علی (ع) نیزه اش را از او نگه می دارد و معاویه در پنهان بچنین ماجرائی میخندد.