زندگانی حسن بن علی علیه السلام صفحه 96

(1) این سوک بزرگ و حادثه دردناک قلب امام حسن (ع) را آنچنان گداخت که نشاط و خرمی کودکی از چهره درخشانش برفت و غمی بزرگ بر دل پاکش چیره شد، زیرا میدید که گرامی ترین انسانها در برابر دیدگانش در نقاب خاک چهره فروپوشید و پدر و مادرش از این اندوه توانفرسا به زاری و جزع افتاده اند و اشک و اندوه و ماتم بر خاندان پیامبر سایه افکنده و بزرگترین حادثه غمبار انسانی پدید آمده است.

حسن (ع) در این هنگام هفت ساله بود و آغاز دوران احساس و اندیشه را میگذرانید و این حادثه غم انگیز از پنجره دیدگانش بر روح حساسش سایه می افکند و منظره دردناک مرگ پیامبر بر آئینه جانش نقش می بست و برای همیشه خاطره ای تلخ در نهانگاه وجودش

رخنه میکرد و با لیاقت و استعداد آسمانیش حوادث خطرمندی را که پس از این مصیبت بزرگ پدید می آمد، پیش بینی میکرد.

دینش را چیره گردانید و سخنش را بپایان رسانید. پروردگارا ما از پیروانش بشمار و پس از او بر آئینش استوارمان بدار، و ما را هرگز از او جدا مگردان. مردم می گفتند آمین. آمین، تا آنکه همه مردان و زنان حتی کودکان بر او نماز گزاردند.

در تاریخ ارتحال حضرتش اختلاف است. در فاء الوفاء دوازدهم ربیع الاول آمده و طبرسی در اعلام الوری بیست و هشتم صفر ذکر کرده و ابن واضح 1 و 2 ربیع الاول دانسته است.