معصوم چهارم حسن بن علی علیه السلام صفحه 37

فصل ظلمت

اشاره

طایفه ی حقه ی امامیه اعلی الله کلمتها مسئله ی امامت را همه جا از خلافت سوا میداند زیرا مقام امامت موهبتی آسمانی و عطیتی الهی است و اصطکاکی با خلافت که «چنانچه دیده ایم» در سایه ی دسیسه ها و توطئه های سیاسی و قتل ها و تبعیدها و حق کشی ها آسان تر بدست می آید ندارد.

دیده ایم که در صدر اسلام در آن روزها که هنوز جنازه ی اطهر رسول اکرم بخاک سپرده نشده بود، منبر خلافت به چه ترتیب در اختیار خلیفه ی اول قرار گرفت.

دروغ ها گفته شد، دشنام ها داده شد، سعد بن عباده ی انصاری ترور شد، مهبط ملایکه و محل نبوت و رسالت هدف تهاجم اوباش و اراذل قرار گرفت، به سرجنبانان و رجال قوم مانند ابوسفیان «صخر بن حرب» نویدها دادند بر روی فجایع و مظالم ارباب قدرت مانند خالد بن ولید پرده ی اغماض فرو کشیدند.

فاطمه ی زهرا صلوات الله علیها را که بروایت خودشان:

من اغضبها فقد اغضب رسول الله.

به خشم درآوردند یعنی رسول الله را خشمناک ساختند.

و باز هم

به روایت خودشان رسول صادق و مصدق محمد بن عبدالله صلی الله علیه و آله را که براساس نص صریح قرآن:

ما ینطق عن الهوی، ان هو الا وحی یوحی.

بخاطر تأمین هدف خود العیاذ بالله به یاوه گویی و «هجر» نسبت