معصوم چهارم حسن بن علی علیه السلام صفحه 38

دادند و بدین ترتیب ابوبکر عتیق بن عثمان را بر منبر خلافت نشانیدند.

امامیه ارشد الله امرها عقیده دارد مقام امامت که یک مقام صددرصد روحانی و مقید به عصمت و علم و فضیلت و کمال است با کرسی خلافت که بیش وکم «تخت سلطنت» است ارتباطی ندارد.

البته امام می تواند و حق اوست که بر منبر خلافت بنشیند و بر مردم حکومت کند اما در آنجا که «سیاستمداران» اجتماع با حربه ی سیاست پا به میدان بگذارند و سر جنگ و دعوا به پیش بگیرند تکلیف امام کناره گیری از این ماجراهاست.

و به همین جهت اجماعا عقیده دارند که الحسن و الحسین امامان قائما او قعدا.

امامت حسن و حسین مشروط بقیام و قعود نیست.

این عنوان عنوان امامت است و وظیفه ی امامت خواه بر سریر خلافت و خواه بر خاک راهگذر میتواند ایفا شود.

امیرالمؤمنین علی بن ابیطالب علیه السلام که براساس آیه ی کریمه ی:

انما ولیکم الله و رسوله و الذین آمنوا الذین یقیمون الصلوه و یؤتون الزکوه و هم راکعون.

و اعلامیه ی انکار ناپذیر «غدیرخم» خلیفه ی منصوب و منصوص رسول الله بود فقط یک بار بخاطر اتمام حجت از حق خود دفاع کرد هنگامی که مشایخ قریش در سقیفه ی بنی ساعده ابوبکر را برملت اسلام تحمیل کردند علی و دوازده تن از اعیان اصحاب درباره ی خلافت بر ضد ابوبکر سخن گفتند و پس از ایفای این وظیفه «وظیفه ی

اتمام حجت» به خانه های خود برگشتند و دست روی دست گذاشتند علی بن ابیطالب از آن تاریخ دیگر درباره ی حق خلافت از خود جنب و جوشی نشان نداد و حتی ابوسفیان را که می خواست بر ضد ابوبکر و عمر تجهیز سپاه کند