غدیر در سیره امام حسن مجتبی (علیه السلام) صفحه 112

تحف العقول / ترجمه جنتی، متن، ص: 353

خداشناسی

خداشناسی

قال الحسن بن علی علیهماالسلام فی قول الله عزّوجلّ : «بسم الله الرحمن الرحیم»:

فَقالَ: اللهُ هُوَ الَّذِی یَتَأَلَّهُ إِلَیْهِ عِنْدَ الْحَوائِجِ وَالشَّدائِدِ کُلُّ مَخْلُوق عِنْدَ اِنْقِطاعِ الرَّجاءِ مِنْ کُلِّ مَنْ دُونَهُ وَتُقَطَّعُ الأسْبابَ مِنْ جَمیعِ مَنْ سِواهُ تَقُولُ بِسْمِ اللهِ أَیْ أَسْتَعینُ عَلی أُمُورِی کُلِّها بِاللهِ الَّذِی لا تُحقُّ الْعِبادَهُ إلاّ لَهُ، المُغیثُ إذا اسْتُغیثَ وَالمُجیبُ إذا دَعی.

امام مجتبی علیه السلام با تفسیر «بسلمه» راه فطرت (که یکی از قویترین برهانهای خداشناسی است) را بیان می کند، آن حضرت فرمود:

«خداوند متعال وجودی است که همه موجودات در نیازمندی و سختیها به او پناه می برند، بویژه هنگامی که امید از غیر او قطع گردد و همه وسائط و اسباب را ناچیز ببیند. ]یعنی فطرت خداشناسی، انسان را در تنگناها به سوی واجب الوجود هدایت می کند [این که می گویی: «بسم الله ..»; یعنی یاری و کمک می خواهم در همه کارهایم از خداوندی که عبادت (خضوع و کرنش) برای غیرش سزاوار نیست، او فریادرسی است که به هنگام دادخواهی دستگیری می نماید، و اگر کسی بخواندش پاسخ می گوید.»(1)

خشنودی خداوند

خشنودی خداوند

قیل للحسن بن علی ]علیهماالسلام[: إنَّ أباذر یقول: الفَقْرُ أَحَبُّ إِلَیَّ مِنَ الغِنی وَالسُقْمُ أَحَبُّ إِلَیَّ مِنَ الصِحَّهِ.

فَقالَ: رَحِمَ اللهُ أَباذَرَ، أَمّا أَنَا أَقُولُ: مَنِ اتَّکَلَ عَلی حُسْنِ اِخْتِیارِ اللهِ لَمْ یَتَمَنَّ أَنَّهُ فِی غَیْرِ الْحالَهِ الَّتِی اخْتارَ اللهُ لَهُ، وَهَذا حَدُّ الوُقُوفِ عَلی الرِضا بِما تَصَرَّفَ بِهِ الْقَضاءُ.

به امام مجتبی علیه السلام گفته شد، که اباذر ره می گفت: «فقر و تنگدستی را از بی نیازی، و بیماری را از تندرستی و سلامتی بیشتر دوست دارم.