غدیر در سیره امام حسن مجتبی (علیه السلام) صفحه 116

مردم! ما اهل بیت از فرزندان آدم و دودمان نوح و فرزندان برگزیده ابراهیم و تبار اسماعیلیم، ما آل محمد، در میان شما همانند آسمان بلند و همچون زمین گسترده و مثل خورشید پر فروغیم. همانند درخت زیتونیم که نه به شرق مایل است نه به غرب. درختی که ریشه اش رسول خدا ص است و شاخه اش علی بن ابی طالب ع سوگند به خدا ما اهل بیت میوه آن درختیم، پس هر کس به یکی از شاخه های آن چنگ زند نجات پیدا می کند (سعادتمند است) و هر کس از آن جدا شود جایگاهش آتش است.»(6)

دستیابی به علوم پیامبر

دستیابی به علوم پیامبر

بعد از رحلت رسول خدا صلی الله علیه وآله امام حسن مجتبی علیه السلام در دوران کودکیش روزی بر منبر بالا رفت، حمد و ثنای الهی بجا آورد، سپس رو به مردم کرده، فرمود:

أَیُّهَا الناسُ سِمَعْتُ جَدِّی رَسُولَ اللهِ صلی الله علیه وآله یَقُولُ: «أَنا مَدِینَهُ العِلْمِ، وَعَلِیٌّ بابُها، وَهَلْ یَدْخُلُ المَدینهَ إلاّ مِنْ بابِها.»

«ای مردم شنیده ام از جدّم پیامبر خدا صلی الله علیه وآله که می فرمود: «من شهر علم و دانش و فضیلتم و علی درب ورودی آن شهر است و کسی که می خواهد به شهری داخل شود از غیر درب ورودی وارد نخواهد شد.»

این کلمات کوتاه و پر محتوا را گفت و از منبر پایین آمد، پدرش علی بن ابی طالب ع او را در بغل گرفت و به سینه چسبانید و مورد تفقد قرار داد.

پس دسترسی به علم و فضائل رسول خدا صلی الله علیه وآله ممکن نیست مگر از طریق امیر المؤمنین علیه السلام که او واسطه این فیض بزرگ است.(7)