غدیر در سیره امام حسن مجتبی (علیه السلام) صفحه 61

یَخْرُجُ مِنْهُمَا اللُّؤْلُؤُ وَ الْمَرْجانُ که از الحاق و ازدواج آن دو بزرگوار حسن و حسین علیهما السّلام به عنوان لؤلؤ و مرجان ایجاد شدند. سعید بن جبیر از ابن عباس در تفسیر قول خدای تعالی نقل کرد:

مَرَجَ الْبَحْرَیْنِ یَلْتَقِیانِ دو بحر (علی و فاطمه علیهما السّلام) هستند که با هم ازدواج کردند.

بَیْنَهُما بَرْزَخٌ لا یَبْغِیانِ بین آن دو علاقه ای وافر و محبّتی دائم است که هرگز جدا نشود و فانی نگردد.

یَخْرُجُ مِنْهُمَا اللُّؤْلُؤُ وَ الْمَرْجانُ نتیجه این پیوند و ارتباط دو گوهر ارجمند و درّ گرانبها به نامهای حسن علیه السّلام و حسین علیه السّلام است.

شواهد التنزیل لقواعد التفضیل - ترجمه روحانی، ص: 277

أَبْناءَنا

محدثین از ابن عباس نقل کرده اند که جماعتی از نصارای نجران که در میان آنان سیّد و حارث و عبد المسیح حضور داشتند در مدینه به خدمت مصطفی صلی اللَّه علیه و آله آمدند، و گفتند:

یا محمد! چرا از صاحب و پیامبر ما نام می بری، مصطفی صلی اللَّه علیه و آله پرسید؛ صاحب شما کیست؟ گفتند: عیسی بن مریم که گمان می کنی او عبد و بنده خداست.

شواهد التنزیل لقواعد التفضیل - ترجمه روحانی، ص: 72

پیامبر صلی اللَّه علیه و آله فرمود: بلی چنین است، او عبد اللَّه و رسول اللَّه بود.

گفتند: آیا دیدی یا شنیدی که خدا بنده ای مثل او خلق کند؟

پیامبر صلی اللَّه علیه و آله از سخنان آنان دلتنگ شد و از آنها اعراض کرد.

جبرئیل آیه إِنَّ مَثَلَ عِیسی عِنْدَ اللَّهِ کَمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِنْ تُرابٍ «1» را به خدمت مصطفی صلی اللَّه علیه و آله آورد. پیامبر صلی اللَّه علیه و آله آیه شریفه را برای آنان تلاوت کرد، چون زیر بار نرفتند.