«شتر پوانوک»؛ یعنی ملکه و صاحب مملکت بوده است. (1) شاه زنان (2): این کلمه ترکیبی اضافی و به معنای زنی ممتاز از دیگر زنان است.
شهربان (3): صفت مرکب و به معنای بزرگ و حاکم و نگاه دارنده شهر است. این نام به عنوان نامی برای زنان نیامده و به احتمال، همان شهربانو بوده که در استنساخ، «واو» آن افتاده است.
شهرحاجون (4): به احتمال، شهرخاتون بوده و به معنای خاتون شهر یا خانمشهر استفاده میشده، ولی به این شکل، در لغت نامههای فارسی موردی یافت نشده است. این نام برای نخستین بار در «هدایة الکبری» آورده شده است.
جیهان شاه (5) (جهان شاه): جهان شاه به معنای شاه جهان و سلطان عالم آمده و در لغتنامههای
1- اسلام در ایران، دکتر ر. ناث و پرفسور گلدزیهر، شعوبیه، ص 124.
2- المقنعه، شیخ مفید، ص 472؛ و نیز ر. ک: التهذیب، شیخ طوسی، ج 6، ص 77؛ الارشاد، شیخ مفید، ج 2، ص 137؛ اعلام الوری، طبرسی، ص 256؛ العدد القویة، علی بن یوسف بن مطهر الحلّی، ص 56.
3- تاج الموالید، طبرسی، ص 36؛ بحارالانوار، ج 45، ص 329.
4- ر. ک: هدایة الکبری، خصیبی، ص 214.
5- المفردات فی غریب القرآن، راغب الاصفهانی.