با کاروان نور صفحه 63

حیات بدون امامت امام معصوم حرام ، و عبادت در فضای آن حیات ، باطل ، و هر خیری در عرصه گاه آن زندگی ، بی نتیجه و بدون اجر الهی است .

امام صادق علیه السلام به نقل شیخ صدوق به معلّی بن خنیس فرمود :

لَوْ انَّ عَبْداً عَبَدَ اللّهَ مِأَهَ عٰامٍ بَیْنَ الرُّکْنِ وَالْمَقٰامِ یَصُومُ النَّهاٰرَ وَیَقُومُ اللَّیْلَ حَتّیٰ یَسْقُطَ حٰاجِبٰاهَ عَلیٰ عَیْنَیْهِ وَتَلْتَقیٖ تَرٰاقیٖهِ هِرَماً جٰاهِلاً لِحَقِّنٰا لَمْ یَکُنْ لَهُ ثَوٰابٌ (1) .

اگر بنده ای یکصد سال میان رکن و مقام خدا را عبادت کند به روزه گرفتنِ روزها و راز و نیازِ شب ها ، در حدّی که از شدت پیری ابروانش روی دیدگان قرار گیرد ، و استخوان های گردنش در سینه اش فرو رود امّا در شناخت حقّ ما جاهل باشد و امامت ما را نشناسد هرگز برای او ثوابی نخواهد بود .

دنیا دریایی است عمیق و پر طوفان ، راه عبور از این دریا راهی است بسیار خطرناک ، سالک این راه اگر بدون دست گذاشتن در دست امام تعیین شده از جانب خدا و پیامبر این راه را طی کند غرق شدنش در میان امواج طوفان حتمی و قطعی است .

یاران حضرت حسین علیه السلام که به مقام والای آنان ، پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله می بالد ، در پرتو امامت حضرت حسین علیه السلام ، در این راه پرخطر با تحمل همه مشکلاتش حرکت کردند . و این مسیر را قدم به قدم دنبال طی کردند .

و این است مهم ترین پیام زنده آنان به هم کیشان خود در بستر تاریخ ، که : ای