یاران با وفا و شهیدان بی همتا صفحه 20

34 - زُهَیر بن قَین بَجَلی

از شخصیت های برجسته و شجاع کوفه بود. وی در جنگ های مختلف دلاوری های بسیاری از خود نشان داد. ابتدا نیز هوادار جناح عثمان بود اما توفیق یافت که نیک فرجام شده و از شهدای عالی مقام کربلا شود. وی در سال شصت هجری (که امام علیه السلام از مکّه به قصد کوفه حرکت کرده بود) از سفر حج بر می گشت و دوست نداشت با امام برخورد کند و هم منزل شود.

امّا در یکی از منزلگاه ها به ناچار، فرود آمدنش با فرود آمدن کاروان حسینی همزمان شد. امام علیه السلام توسط شخصی برای او پیام فرستاد. زُهیر ابتدا بی توجهی نشان داد اما همسرش او را تشویق کرد تا برود و ببیند خواسته امام علیه السلام چیست. او نزد امام رفت. کلمات امام آتشی در دل او افروخت که از " عثمانی " بودن به " حسینی " بودن تبدیل شد. همسرش نیز همراه او آمد و به کاروان حسینی پیوست. وقتی سپاه حر، راه را بر امام علیه السلام بستند، زهیر با اجازه امام علیه السلام با آنان سخن گفت و به امام علیه السلام پیشنهاد کرد که با آنان بجنگد ولی امام نپذیرفت. شب عاشورا نیز از جمله کسانی بود که با نطقی پُر شور مراتب اخلاص، حمایت و جانبازی خویش را نسبت به امام علیه السلام ثابت کرد و گفت: «اگر هزار بار کشته شوم و زنده گردم، هرگز دست از یاری پسر پیامبر بر نخواهم داشت». روز عاشورا فرماندهی جناح راست که با امام علیه السلام بود به او سپرده شد و پس از امام اولین کسی بود که سواره و غرق در سلاح مقابل دشمن رفت و به نصیحت آنان پرداخت. شمر به طرف او تیری افکند. گفت و گو هایی بین او و شمر انجام گرفت. ظهر عاشورا او و سعید بن عبداللَّه در مقابل امام علیه السلام ایستادند و سپر تیرها شدند تا امام نماز خواندند. پس از اتمام نماز به میدان رفت و شجاعانه نبرد کرد و به شهادت رسید. امام علیه السلام بر سر بالین او آمد، و او را دعا و کُشندگانش را نفرین نمود.