سوگندهای پربار قرآن صفحه 175

3. مکّه و نعمت امنیّت

بلد در قرآن مجید و عربی قدیم به شهر اطلاق می شد، هر چند امروز به کشور نیز اطلاق می گردد، و منظور از «البلاد الاسلامیه» در عربی جدید، کشورهای اسلامی است. به هر حال «بلد» در آیه شریفه به معنای شهر است، و منظور از «البلد الامین» شهر مکّه است.

سؤال: چرا خداوند متعال از میان امتیازات فراوان شهر مکّه، فقط به امتیاز امنیّت این شهر اشاره کرده، و آن را با این وصف توصیف فرموده است؟

پاسخ: این تعبیر قرآن مجید نشان می دهد که نخستین مسأله ای که در همه جا لازم و ضروری است، و حرف اوّل را می زند، امنیّت و آرامش است. اگر امنیّت نباشد هیچ چیز نخواهد بود. نه اقتصاد سالم، نه صنعت قابل قبول، نه زراعت و تجارت مفید، و نه حتّی معنویّت و روحانیّت در حدّ انتظار. آری! همه چیز در پرتو امنیّت بوجود خواهد آمد. بدین جهت هنگامی که حضرت ابراهیم(علیه السلام) دست به دعا بلند کرد، تا برای شهر مکّه دعا نماید، اوّلین خواسته اش امنیّت و آرامش این شهر مقدّس بود (رَبِّ اجْعَلْ هَذَا بَلَداً آمِناً)(1) و پس از آن مسائل رفاهی و تقاضاهای دیگر را مطرح کرد.

بدین جهت، صرف هر مقدار هزینه برای ایجاد امنیّت، و یا ثبات و پایداری

آن، بجا و سزاوار است. اگر در جنگ هشت ساله، برای بدست آوردن یا حفظ این نعمت، جوانان برومند و عزیزی را از دست دادیم، برای ما قابل تحمّل است. قرآن مجید به شدّت با کسانی که مخلّ به امنیّت جامعه اسلامی اند برخورد کرده، و برای چنین کسانی (که محارب نامیده می شوند) مجازات سختی در نظر گرفته است. کسانی که در جامعه اسلحه می کشند، و به این ترتیب در منطقه وسیعی ناامنی ایجاد می کنند، محارب محسوب می شوند، هر چند دست آنها به خون هیچ کس آلوده نشود. کسانی که با پخش وسیع مواد مخدّر امنیّت جامعه را به مخاطره می اندازند، و جوانان مردم را