سوگندهای پربار قرآن صفحه 191

بیاورید تا مزد زحماتش را بدهم. آری! حضرت موسی با یک عمل صالح کوچک صاحب زن و زندگی شد، و توفیق تلمّذ و شاگردی در محضر پیامبری بزرگ را یافت، و در حقیقت دوران پیش دانشگاهی و پیش نبوّت خود را در نزد حضرت شعیب گذراند، تا آماده دریافت رسالت و نبوّت و مأموریّتی عظیم گردد. آری! تمام این توفیقات نتیجه آن عمل صالح کوچک بود.

ب) حضانت فرزندی یتیم

اعراب ساکن مکّه و مدینه فرزندان خویش را به دایه های بادیه نشین، که از شجاعت و قدرت زیادی برخوردار بودند، و مبارزه با سختی ها را به نیکی می دانستند، می سپردند تا فرزندانشان شجاع و پر قدرت تربیت شوند. امّا دایه ها حاضر نبودند حضانت فرزند عبدالله بن عبدالمطلب را که از نعمت پدر محروم بود، بپذیرند. چرا که برای حضانت چنین طفل شیرخواری طبیعتاً اجرت مناسبی پرداخت نمی شد. حلیمه سعدیّه، که از قبیله مشهور بنی سعد، و از جمله دایه های بادیه نشین بود که حضانت شیرخواران را بر عهده می گرفت، سرنوشت یتیم عبدالله او را کنجکاو کرد. هنگامی که متوجّه شد دایه ها بخاطر اینکه او یتیم است از پذیرفتنش صرفنظر می کنند، انگیزه ای الهی در درون جانش قوّت گرفت، و بر اساس آن انگیزه حضانت محمد بن عبدالله را پذیرفت، و از او همچون فرزندانش، بلکه بهتر از آنان،

نگهداری کرد. این عمل صالح حلیمه سعدیّه باعث جاودانگی نام و یاد او شد. تمام دایه های مکّه به وادی فراموشی سپرده شدند، و از آنها هیچ اثری در تاریخ بجای نمانده است، امّا نام حلیمه سعدیّه در کنار نام پرافتخار پیامبر اسلام(صلی الله علیه وآله)، تا قیام قیامت بر تارک جهان خواهد درخشید. و این نیست مگر اثر کار پسندیده ای که قرین با نیّت پاک بود.

علاوه بر این، هنگامی که جنگ هوازان و بنی سعد و طوایف دیگر رخ داد، و پیامبر اسلام(صلی الله علیه وآله) پیروز شد، و زنان و مردان زیادی از طایفه حلیمه سعدیّه اسیر شدند،