سوگندهای پربار قرآن صفحه 201

امّا بزرگ نقّاش عالم هستی، بر روی یک قطره آب، و بدون استفاده از نور، بلکه در تاریکی مطلق و ظلمات ثلاث، عالیترین، زیباترین و بهترین نقشها را زده است. آری! او نقش بر آب زده، آن هم نقشی پایدار و ماندگار. آیا چنین نقّاش و خالقی نباید به خویشتن آفرین گوید؟

این همه سوگند برای چه؟

سؤال: پس از آنکه معانی قسم های سه گانه، و مصادیق آن روشن شد، و به گوشه ای از اهمیّت و شگرفی آن مضامین اشاره ای داشتیم، حال باید ببینیم خداوند برای تذکّر و توجّه دادن به چه موضوع مهمّی، این سوگندها را یاد کرده است؟

جواب: آیه شریفه زیر پاسخ این سؤال را می دهد. توجّه کنید:

(لَقَدْ خَلَقْنَا الاِْنسَانَ فِی کَبَد); سوگند به شهر مقدّس کعبه، که مسکن و مأوای رحمهً للعالمین است، و قسم به حضرت ابراهیم و فرزندش اسماعیل، و سوگند به حضرت آدم و فرزندانش، که ما انسان را در رنج و زحمت و سختی و مشقّت آفریدیم.

کلمه «کبد» در اصل به معنای بیماری خاصّی است که به انسان

دست می دهد، سپس به کبد او سرایت می کند; ولی بعداً به هر درد و رنجی اطلاق شده است. یعنی ای انسانها! اگر تصوّر می کنید که زندگی دنیا بدون مشکل و زحمت و ناراحتی است، این فکر اشتباهی است. آدمی در گذران زندگی با مشکلات فراوانی روبرو می شود، لذا در سراسر جهان انسانی را نخواهید یافت که مشکلی نداشته باشد.

نقل می کنند که در زمانهای گذشته شخصی دچار بیماری افسردگی(1) شده بود، و