سوگندهای پربار قرآن صفحه 205

شاعر مورد بحث که علاقه فوق العاده ای به جوانش داشت و در مرگ او می سوخت، تمام استعدادش را بسیج کرد و بهترین مرثیه را در سوگ فرزندش سرود. مرثیّه او با این بیت آغاز می شود:

حکم المنیه فی البریه جاری

ما هذه الدنیا بدار قراری

طبعت علی کدر وانت تریدها

صفواً علی الاقدار و الاقذار...

حکم مرگ درباره همه مردم بدون استثنا جاری است، و این دنیا جای قرار و آرامش نیست. طبیعت دنیا کدورت و

زحمت و سختی است، چطور شما انتظار دارید که صاف و با صفا باشد.

آن کس که در دنیا به دنبال زندگی بی رنج و زحمت و سختی می گردد، بسان کسی است که به درون استخر پر از آب رفته، و در زیر آبها به دنبال آتش می گردد.

این شاعر دلسوخته در حقیقت همان آیه شریفه را در قالب شعر ریخته است.

نتیجه اینکه زندگی دنیا آمیخته با سختیها و مشکلات است، و انسان نباید به دنبال زندگی عاری از رنج و زحمت باشد، بلکه باید با مشکلات کنار آید و راه مبارزه با آنها را فرا گیرد، و مشکلات او را از خواب غفلت بیدار کند.

2. تقویت روح و جسم انسان

انسانهای راحت طلب و نازپرورده در دنیا و آخرت به جایی نمی رسند.

به قول شاعر:

نازپرورده تنعّم نبرد راه به دوست

عاشقی شیوه رندان بلاکش باشد

ولی آنان که در زیر کوه مشکلات پرورش یافته اند به جایی می رسند. بدین جهت مولای متقیان فرمود: «آگاه باشید! درختان بیابانی، چوبشان سخت تر، امّا درختان کناره جویبار را پوست نازک تر است. درختان بیابانی که با باران سیراب می شوند آتش چوبشان شعلهورتر و پردوام تر است».(1)