سوگندهای پربار قرآن صفحه 231

می رود. ماه دوبار در شبانه روز جذر و مدّ دارد. جاذبه ماه که باعث مدّ آب دریا می شود آب را به سمت بالا می کشد، وقتی که آب به سمت بالا آمد آب شیرین از مسیری که آمده بود، باز می گردد و به نخلستانها سرازیر می گردد، و تمام درختان را سیراب می کند. و هنگامی که جذر آب دریا شروع می شود دوباره آبها به دریا باز می گردد. در هر شبانه روز دوبار این عملیّات آبرسانی تکرار می گردد، و نخلها

کاملا سیراب می شود. راستی چه کسی باور می کند که یک کره آسمانی کار هزاران هزار باغبان ورزیده و تلمبه های آبی قوی را انجام دهد؟! اینجاست که امام سجاد(علیه السلام)می فرماید: «وَ جَعَلَکَ آیَهً مِنْ آیاتِ مُلْکِهِ، وَ عَلامَهً مِنْ عَلاماتِ سُلْطانِهِ».

آنچه گفته شد فقط سه نمونه از آثار و برکات کره ماه است که خداوند در این سوره به آن قسم یاد کرده، والبتّه منحصر به آن نیست.

سوگند دوم: قسم به شب

شب نیز آثار و برکاتی دارد و منشأ نعمتهایی است; لهذا خداوند به آن قسم یاد کرده است. از میان برکات شب به دو نمونه آن قناعت می کنیم:

1. شب سبب تعدیل حرارت

اگر شب نبود و آفتاب سه روز پشت سر هم می تابید همه چیز آتش می گرفت. همان گونه که اگر روز نبود و شبها پی در پی و متّصل به هم بود، سرما امکان زندگی را از بشر می گرفت. روز کره ماه به اندازه 14 شبانه روز کره زمین است و شب آن هم به همین مقدار، و لهذا اگر کسی در وسط روزِ کره ماه بر آن فرود آید، حرارت و گرما او را ذوب می کند. همان گونه که اگر در نیمه شب وارد کره ماه شود، سرما او را از پای در می آورد.

بنابراین شب، حرارت کره زمین را تعدیل نموده و آن را از خطر آتش گرفتگی و سوختن حفظ می کند، و این از برکات مهمّ شب است.