سوگندهای پربار قرآن صفحه 249

بزرگتر از آنچه هست، جلوه نمی دهد; بلکه هر چه را همان گونه که هست بیان می دارد، و هیچ فاصله ای بین انسان و حقیقت ایجاد نمی کند.

آیا شایسته نیست با کتابی که در نصیحتش خیانت نمی کند، و در هدایتش گمراهی نیست، و در سخنانش دروغ نمی گوید، بیشتر آشنا شویم و خود را با آن محک بزنیم؟ جمله زیر محک خوبی است، توجّه کنید:

«وَ ما جالَسَ هذَا الْقُرْآنَ اَحَدٌ اِلاّ قامَ عَنْهُ بِزِیادَه اَوْ نُقْصان، زِیادَه فی هُدًی، اَوْ نُقْصان مِنْ عَمًی; هیچ مؤمنی را نخواهید یافت که همنشین قرآن گردیده و مصاحب او شده، مگر اینکه این همشینی یا بر هدایت او افزوده و درجه ای بر درجاتش اضافه نموده، و یا مقداری از نابینایی ها و کوردلی های وی کاسته، و بخشی از رذائل اخلاقیش اصلاح گردیده است».

سؤال: آیا در هر جلسه ای که قرآن تلاوت می کنیم این مطلب تحقّق پیدا می کند؟

جواب: طبق ظاهر روایت

فوق، در هر جلسه ای که مؤمنی همراز و هم کلام با قرآن می شود باید این اثر در وی حاصل گردد.

در ضمن معنای جملات مذکور این است که هدایتهای قرآن مجید پایان ناپذیر است. همان گونه که برخی از آیات قرآن نیز دلالت بر این مطلب دارد. به آیه 124 سوره توبه توجّه کنید:

«(وَإِذَا مَا أُنزِلَتْ سُورَهٌ فَمِنْهُمْ مَّنْ یَقُولُ أَیُّکُمْ زَادَتْهُ هَذِهِ إِیمَاناً فَأَمَّا الَّذِینَ آمَنُوا فَزَادَتْهُمْ إِیمَاناً وَهُمْ یَسْتَبْشِرُونَ * وَأَمَّا الَّذِینَ فِی قُلُوبِهِمْ مَّرَضٌ فَزَادَتْهُمْ رِجْساً إِلَی رِجْسِهِمْ وَمَاتُوا وَهُمْ کَافِرُونَ); و هنگامی که سوره ای نازل می شود، بعضی از آنان (به دیگران) می گویند: «این سوره، ایمان کدام یک از شما را افزون ساخت؟!» (به آنها بگو:) امّا کسانی که ایمان آورده اند، بر ایمانشان افزوده; و آنها (به فضل و رحمت الهی) خوشحالند. و امّا آنها که در دلهایشان بیماری است، پلیدی بر پلیدیشان افزوده و از دنیا رفتند در حالی که کافر بودند».

آری همنشینی با قرآن برای مؤمنان سبب ازدیاد ایمان، و برای کفّار موجب زیاد