سوگندهای پربار قرآن صفحه 251

دوم اینکه: قبلا تصمیماتی گرفته و پیشداوریهایی داشته باشیم، سپس بدنبال تأیید آن از قرآن مجید باشیم. این، تفسیر به رأی است و باطل می باشد.

صاحبان عقیده های فاسد در بسیاری از جرائد و مطبوعات به دنبال آیات متشابهی هستند که آن آیات را مطابق عقیده خویش تفسیر نمایند. چنین اشخاصی جایگاهشان در جهنّم و در عمق دوزخ است! ومتأسّفانه در دستگاه معاویه چنین کاری انجام می شد; آنها افرادی را اجیر کرده

بودند که آیاتی در تمجید قاتل علی، عبدالرحمن بن ملجم، و در مذمّت آن حضرت(علیه السلام) بیابند!

خلاصه اینکه تدبّر و اندیشه پیرامون آیات قرآن آری، ولی پیشداوری و تفسیر به رأی هرگز!

سؤال آخر: ظاهر آیه شریفه (إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُول کَرِیم) این است که قرآن مجید سخن جبرئیل است، در حالی که به اعتقاد همه مسلمانان قرآن سخن پروردگار است. و یک کلمه بلکه یک حرف از آن کاسته نشده، همان گونه که چیزی بر آن افزوده نشده است. این دو مطلب چگونه با هم جمع می شود؟

جواب: به دو شکل می توان به شبهه مذکور پاسخ گفت:

نخست اینکه: در خود آیه مذکور قرینه ای وجود دارد که قرآن کلام پروردگار است، نه سخن جبرئیل، زیرا جبرئیل فرستاده خداست و سخن فرستاده در حقیقت سخن کسی است که او را فرستاده است، چرا که فرستاده از خود چیزی نمی گوید.

به تعبیر دیگر، جبرئیل فقط یک واسطه است و سخنان پروردگار را منعکس می کند. بنابراین کلمه «رسول» در آیه شریفه قرینه مناسبی است که قرآن کلام جبرئیل نیست، بلکه کلام خداوند است که توسّط جبرئیل بر قلب مبارک پیامبر اسلام(صلی الله علیه وآله)نازل شده است.

دیگر اینکه: بر فرض که پاسخ اوّل را نپذیریم و آیه شریفه ابهام و اجمالی داشته باشد،می توان این ابهام را بوسیله آیات دیگری از قرآن مجید که پیرامون همین موضوع وارد شده برطرف کرد، ازجمله می توان به آیات اوّلیه سوره الرحمن اشاره کرد: