سوگندهای پربار قرآن صفحه 272

که 12 هزار نفر از مشرکین دست به دست هم داده، و در سرزمین یابس، که دو سه روز تا مدینه راه بود، جمع شده و قصد حمله به پایتخت اسلام، مدینه منوّره را دارند. آن حضرت که هدفش حتّی الامکان جلوگیری از جنگ و خونریزی بود و سعی می کرد بر اساس تعالیم عالیه اسلام تا آنجا که ممکن است مسائل را بدون برخورد نظام حلّ و فصل کند، هر چند به هنگام لزوم، شجاعانه دفاع می کرد، هیأتی از بزرگان مسلمانان را به سمت مشرکان گسیل داشت. فرستادگان پیامبر با سران مشرکان گفتگو کردند، امّا نتیجه ای حاصل نشد، و آنان همچنان اصرار بر جنگ ودرگیری داشتند. هیأت اعزامی بازگشت، و گزارش کار خود

را به عرض پیامبر اسلام(صلی الله علیه وآله) رساند. حضرت رسول(صلی الله علیه وآله)پس از ناامیدی از ممانعت از جنگ، علی(علیه السلام) راطلبید تا مشکل گشای مسلمانان این مشکل را نیز حل کند.(1)

حضرت علی(علیه السلام) لشکری از مسلمانان تهیّه، و به سمت دشمن حرکت کرد. از آنجا که لشکر اسلام شبانه و مخفیانه از مدینه حرکت کرده بود، دشمن متوجّه نشد و در محاصره لشکر اسلام قرار گرفت. مسلمانان شب هنگام به دشمن حمله نمی کردند، بلکه صبر کرده و با طلوع صبح حمله خود را آغاز می کردند. دشمن که کاملا غافلگیر شده بود، تعداد زیادی کشته داد و بقیّه به اسارت سربازان اسلام درآمدند. لشکریان پیروز اسلام برای جلوگیری از فرار اسرا آنها را با زنجیر به هم بستند (و لذا این جنگ را ذات السلاسل نامیدند) وسرفراز و پیروز به سمت مدینه حرکت کردند.

جالب اینکه صبح روز پیروزی، در حالی که سربازان اسلام هنوز دو سه روز با مدینه فاصله داشتند، پیامبر اسلام، در نماز صبح پس از سوره حمد، سوره عادیات را تلاوت فرمود. مسلمانان پس از نماز با تعجّب پرسیدند: سوره جدیدی تلاوت

به هنگام بروز مشکلی که برای حلّ آن ابوالحسن علی بن ابی طالب حضور نداشته باشد، مرا زنده مگذار!» و این جمله بارها توسّط او تکرار شده است.