سوگندهای پربار قرآن صفحه 279

سیستم دفاعی طبیعی نهادینه شده در بدن تمام موجودات، زندگی بدون آن امکان پذیر نیست و باعث جلوگیری از درگیریهای نظامی و خشونت دشمن می گردد. و چنین جهادی آن قدر ارزشمند و پربهاست که خداوند نه تنها به رزمندگان جان بر کف آن و مرکبهایی که رزمندگان را حمل می کند، بلکه به جرقّه حاصل از برخورد سمّ اسبان رزمندگان با سنگهای روی زمین سوگند یاد می کند!

پروردگارا! توفیق جهاد در راهت را در تمام جبهه ها و صحنه های زندگی از ما دریغ مفرما.

این سوگندها برای چیست؟

خداوند متعال برای توجّه دادن ما انسانها به دو مطلب مهم، که دو نقطه آسیب محسوب می شود، سوگندهای سه گانه را یاد کرده است:

مطلب اوّل :انسان ناسپاس است

«(إِنَّ الاِْنسَانَ لِرَبِّهِ لَکَنُودٌ); انسان در برابر نعمتهای پروردگارش بسیار ناسپاس و بخیل است».(1)

برای واژه «کنود» چندین معنا ذکر کرده اند. از جمله:

1. «زمینی که گیاهی از آن نمی روید». بنابراین، انسانهایی که افراد بی خاصیّتی هستند و نفعی برای دیگران ندارند و اجازه استفاده و بهره برداری از امکاناتشان را به دیگران نمی دهند، و در یک جمله بخل میورزند، کنودند.

2. عرب انسانهای ناسپاسی که کفران نعمت می کنند را نیز کنود می گوید. قسم به اسبهای رزمندگان اسلام، سوگند به جرقّه سمّ اسبها و گرد و غباری که در میدان جنگ بر می خیزد، و قسم به رزمندگان دلیری که در سپیده دم به دشمن حمله می کنند و از