سوگندهای پربار قرآن صفحه 282

بِالْمَزیدِ; هرگاه خداوند نعمتی به بنده اش دهد و آن شخص قدر آن نعمت را از صمیم دل بداند، و با زبان هم شکر آن را بجای آورد، خداوند متعال پس از تشکّر او دستور می دهد که بر نعمت او بیفزایند».(1)

3. امام باقر(علیه السلام) نیز فرمودند:

«لا یَنْقَطِعُ الْمَزیدُ مِنَ اللهِ حتّی یَنْقَطِعَ الشُّکْرُ مِنَ الْعِبادِ; همواره خداوند بر نعمتهایی که به انسان داده می افزاید، به شرط آنکه انسان شاکر نعمتهای الهی باشد».(2)

روایات مذکور اهمیّت شکرگزاری و آثار نامطلوب ناسپاسی و کفران را روشن می سازد. با این همه سفارشاتی که در آیات قرآن و روایات معصومان(علیهم السلام) آمده، باز در گوشه و کنار می بینیم افراد ناسپاسی را که همواره گله و ناله می کنند، در حالی که وضع معیشتی مردم نسبت به قبل از انقلاب اسلامی قابل مقایسه نیست.

اگر در آن زمان کشور ما را محاصره اقتصادی می کردند و دروازه های کشور را بر روی جهان خارج می بستند، از گرسنگی می مردیم! چرا که قسمت عمده گندم مورد نیاز از خارج می آمد. امّا هم اکنون به برکت انقلاب ما هیچ نیازی به وارد کردن گندم نداریم، و در این زمینه به مرز خودکفایی رسیده ایم. آیا این، کم نعمتی است، و جای شکرگذاری ندارد؟

قبل از انقلاب خبری از این همه سدها، جادّه ها، دانشگاهها

و دیگر خدمات اجتماعی نبود. قبل از انقلاب در کوچه و خیابانهای فرعی شهرستانها به ندرت ماشین دیده می شد، امّا اکنون بر اثر کثرت وسیله های نقلیّه، عبور و مرور به سختی صورت می گیرد. قبل ازانقلاب بسیاری از مردم لباسهای وصله دار می پوشیدند، پیراهن، شلوار و حتّی جوراب وصله دار مورد استفاده بود. امّا اکنون چند درصد مردم لباس وصله دار می پوشند؟! خلاصه اینکه با این همه نعمت، کفران نعمت و ناسپاسی جایی ندارد.