سوگندهای پربار قرآن صفحه 295

ناسازگار است» یا «خطری در انتظار توست» و مانند این کلیّاتی که در زندگی هر کس ممکن است رخ دهد. چنین اشخاصی که با این کار به دنبال منافع مادّی خویش بودند را «کاهن» و کار آنها را «کهانت» می گفتند. دشمنان اسلام برای جلوگیری از نشر اسلام، پیامبر اکرم(صلی الله علیه وآله)را متّهم به کهانت کردند.

در آیه 29 سوره طور در این زمینه چنین آمده است:

«(فَذَکِّرْ فَمَا أَنْتَ بِنِعْمَتِ رَبِّکَ بِکَاهِن وَلاَ مَجْنُون); پس تذکّر بده که به لطف پروردگارت تو کاهن و مجنون نیستی».

مشرکان چون بعضی از پیشگوییهای قرآن مجید را شنیده بودند، این تهمت ناروا را به پیامر اسلام(صلی الله علیه وآله) نسبت دادند.

د) برچسب شاعر!

طبق آنچه در آیه 36 سوره صافّات آمده، یکی دیگر از برچسبها، برچسب شاعری بود. به این آیه توجّه کنید:

«(وَیَقُولُونَ أَئِنَّا لَتَارِکُوا آلِهَتِنَا لِشَاعِر مَّجْنُون); و (کفّار) پیوسته می گفتند: آیا ما معبودان خود را بخاطر شاعری دیوانه رها کنیم؟!».

در اینجا نیز کفّار دچار تناقض گویی شده بودند; زیرا شاعر بودن و مجنون بودن با هم سازگار نیست. شاعر کسی است که به فنون شعر و لطایف و ظرایف، و کنایه و تشبیه و استعارات شعر آشنایی کامل دارد، در حالی که مجنون اینها را از یکدیگر تشخیص نمی دهد.

این چهار برچسب، عمده ترین نسبت های ناروای مشرکان و کفّار مکّه

در برابر پیامبر اسلام(صلی الله علیه وآله) بود. که خداوند متعال به بهترین وجه از فرستاده خویش در برابر دشمنان لجوج و عنود دفاع کرد.

امّا راستی منشأ این برچسب ها چه بود؟ چرا کفّار پیامبر اسلام(صلی الله علیه وآله) را به جنون، سحر، کهانت و شعر متّهم می کردند؟

هر کدام از این امور منشأ و فلسفه ای دارد، که به آن اشاره می کنیم.