سوگندهای پربار قرآن صفحه 319

دورماندن از مکتب اهل بیت(علیهم السلام) مرتکب چنین اشتباه بزرگی شده اند. از این بدتر

تعداد کمی از مسلمانان، که مجسّمه نامیده شده اند، اعتقاد دارند که در این جهان نیز خداوند را می توان دید! در حالی که بطلان این اعتقاد روشن و واضح است. زیرا خدایی که با چشم دیده شود جسم دارد، و چیزی که جسم داشته باشد دارای اجزایی است، و محدودیّت دارد و دارای عرض است، و اینها هیچ کدام با ذات واجب الوجود سازگاری ندارد; چرا که واجب الوجود ذاتی است که نه جسم دارد، نه اجزا، نه عرض، نه محدودیّت، نه زمان و نه مکان. بنابراین خداوند متعال از جمله چیزهای غیر قابل رؤیت است. همان گونه که خطاب به حضرت موسی(علیه السلام) فرمود: «(لَنْ تَرَانِی); (ای موسی!) هرگز مرا نخواهی دید».(1) کلمه «لن» در ادبیّات عرب برای نفی ابد است; یعنی در جایی استعمال می شود که انجام کار مورد نظر عقلا محال و غیر قابل انجام است. بنابراین طبق آیه شریفه رؤیت پروردگار برای بشر محال است.

حضرت علی(علیه السلام) در پاسخ کسی که سؤال کرده بود آیا خدایی که ندیده ای عبادت و پرستش می کنی؟ فرمود: من خدایی را که نبینم عبادت نمی کنم! پرسید: چگونه خدا را دیده ای؟ فرمود: «لا تُدْرِکُهُ الْعُیُونَ بِمُشاهَدَهِ الْعَیانَ وَ لکِنْ تُدْرِکُهُ الْقُلُوبُ بِحَقائِقِ الاْیمانِ; دیده ها هرگز او را آشکار نمی بینند، امّا دلهای با ایمان درست او را در می یابند».(2)

و اگر نبود هدایتهای الهی و عنایات اهل بیت(علیهم السلام)، ممکن بود که ما هم همچون مجسِّمه یا گروه دیگر اهل سنّت به چنین اشتباهات بزرگی دچار شویم. اینجاست که انسان با تمام وجود روایت ثقلین مخصوصاً جمله آخر آن را

«ما اِنْ تَمَسَّکْتُمْ بِهِما لَنْ تَضِلُّوا اَبَداً; تا زمانی که به ذیل دامان قرآن و عترت چنگ بزنید گمراه نمی شوید» درک می کند. امّا هر گروهی که فقط یکی از این دو را بگیرد و دیگری را رها کند بی شک گمراه می شود.