سوگندهای پربار قرآن صفحه 328

«(یَا أَیَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّهُ * ارْجِعِی إِلَی رَبِّکِ رَاضِیَهً مَّرْضِیَّهً * فَادْخُلِی فِی عِبَادِی * وَادْخُلِی جَنَّتِی); تو ای روح آرام یافته! بسوی پروردگارت باز گرد. در حالی که هم تو از او خشنودی و هم او از تو خشنود است، پس در سلک بندگانم در آی، و در بهشتم وارد شو!».

خداوند متعال در این آیات چهارگانه، چهار پاداش برای صاحبان نفس مطمئنّه در نظر گرفته است:

1. آن قدر به آنان نعمت می دهد که از خداوند راضی می شوند.

2. بالاتر از پاداش اوّل اینکه خداوند متعال نیز از آنها راضی است.

تمام نعمتهای بهشتی یک طرف، و نعمت رضایت خداوند یک طرف; حقیقتاً مقام رضای پروردگار افتخار والا و مقام بسیار با ارزشی است.

3. آنان در صف بندگان خاص خدا قرار می گیرند.

4. بهشتِ صاحبانِ نفسِ مطمئنّه، با بهشت دیگران متفاوت است.

راه رسیدن به نفس مطمئنّه

برای رسیدن به نفس مطمئنّه، و درک پاداشهای چهارگانه فوق، راه دور و دراز و پر پیچ و خمی در

پیش است. باید خودسازی کرد، و برای این منظور رعایت مراحل چهارگانه مشارطه، مراقبه، محاسبه و معاقبه شرط است. همه روز باید مراقب اعمال و رفتار و حتّی نیّتهای خویش بود، و هر روز یا هر هفته و یا لااقل هر ماه اعمال خود را به محاسبه کشید. اگر مرتکب خلاف شده خود را مجازات کند، نفسش را از برخی مباحات مخصوصاً آنچه را دوست دارد محروم نماید. و اگر کار خوبی کرده، خدا را بر آن سپاس گوید. البتّه در این مسیر باید خود را به خداوند بسپارد و بر او توکّل نماید، که طیّ این راه بدون لطف و عنایات پروردگار امکانپذیر نیست. همان گونه که در داستان حضرت یوسف(علیه السلام)، در مبارزه با نفس امّاره به این مطلب اشاره شده است، آنجا که فرمود: