سوگندهای پربار قرآن صفحه 351

عاقبت به خیری

هر انسانی آرزو دارد که عاقبت به خیر شود، امّا همواره چنین نمی شود. گاه یک عمر آبرو، شخصیّت، موقعیّت اجتماعی، اعتبار و مال و ثروتی برای خویش فراهم می کند، امّا بر اثر یک لغزش در اواخر عمر همه چیز را از دست می دهد. و گاه بر عکس می شود; مرتکب انواع گناهان و خطاها و اشتباهات و لغزشها می شود، امّا در پایان عمر موفق بر توبه و جبران گذشته شده، پاک و پاکیزه از دنیا می رود. به گونه ای که هر کس نامش را می شنود برایش طلب رحمت می کند. حرّ بن یزید ریاحی نمونه ای برای گروه عاقبت به خیران، و عمر بن سعد نمونه بارزی برای عاقبت به شرّان عالمند.

آزار و اذیّتهای مشرکان

تمام پیامبران الهی در مسیر تبلیغ آیین خود با مشکلات و سختیهایی رو به رو بودند، امّا پیامبر اسلام(صلی الله علیه وآله) بیشترین مشکلات و ناملایمات و شکنجه های جسمی و روحی را متحمّل شد، تا آنجا که فرمود:

«ما اُوذِیَ اَحَدٌ مِثْلَ ما اُوذیتُ فِی اللهِ; هیچ یک از انسانها همچون من در راه خدا اذیّت و آزار نشده است!».(1)

و سخت ترین آزارهای دشمنان، آزارهای روحی و زخم زبان بود که از نیش مار و عقرب نیز دردناکتر است.

محبّتهای خداوند

پیامبر اسلام(صلی الله علیه وآله) همه این آزارها را برای رضایت خداوند و پیشرفت دین و آیین حق تحمّل کرد. خداوند متعال نیز در مقابل این ایثار و فداکاری و تحمّل سختیها، و برای تشویق پیامبر اسلام(صلی الله علیه وآله)، محبّتهایی به آن حضرت روا کرد که به دو نمونه آن در