سوگندهای پربار قرآن صفحه 358

می خواهند مرحم گذار جراحات و زخمهای بشریّت باشند، خود سابقه زخمهای متعدّدی دارند وآشنا به انواع جراحات و مرحمها هستند.

حضرت ابراهیم(علیه السلام) در محیط زندگی خود تنهای تنها بود، و موفّق بر جذب افراد کمی شد. دشمنان آن حضرت آن قدر مسلّط بر محیط بودند که آن حضرت را به جرم دعوت به خدای یکتا در آتش انداختند، و قصد داشتند زنده زنده او را بسوزانند، هر چند مصلحت خداوند در نجات آن حضرت بود و از آتش سالم خارج شد. ولی باز هم او را رها نکرده، و از شهر و دیارش تبعید نمودند. حضرت آوارگی، در به دری، شکنجه،

تهدیدهای دشمن را به جان خرید، و در نهایت به دستور خداوند همسر و فرزند خردسالش را در بیابان بی آب و علف و خشکی رها کرد، تا با طی کردن این مشکلات فراوان شایسته پیامبری شود، و بتواند آلام بشریّت را درمان کند.

حضرت موسی(علیه السلام) از بدو تولّد با مشکلات دست و پنجه نرم می کند، و بالاخره بر اثر فشارها و تهدیدها و آزار و اذیّتهای فرعون و فرعونیان به مدین پناه می برد، و عملا به آنجا تبعید می گردد. ده سال گوسفندان حضرت شعیب را شبانی می کند، و دراین مدّت دوران سختی را سپری می نماید.

حضرت یوسف(علیه السلام) مورد حسادت و بی مهری برادران قرار می گیرد، و در نتیجه به چاه افکنده می شود،و در پی آن به دست عدّه ای رهگذر می افتد، و آنان وی را به عنوان برده ای دربازار مصرمی فروشند.سپس به دربارعزیزمصرراه می یابد،وتازه مشکلاتش با زلیخا شروع می شود، و سرانجام به جرم پاکدامنی و عفّت راهی زندان می گردد.

پیامبر اسلام(صلی الله علیه وآله) نیز از این قاعده مستثنی نبود، و در طول دوران زندگی مشکلات متعدّدی را تجربه و با آنها دست و پنجه نرم کرد، تا بتواند مرحم گذار خوبی بر دردهای مردم زجر کشیده باشد.

و شاید بدین جهت باشد که در برخی از روایات می خوانیم: «ما بَعَثَ اللهُ نَبِیّاً اِلاّ وَ قَدْ رَعَی الْغَنَمَ; تمام پیامبران برهه ای از عمر خود را به شبانی گذرانده اند».(1) شبانی و