سوگندهای پربار قرآن صفحه 363

حوصله پاسخ گو باش.

سیره پیامبر اکرم(صلی الله علیه وآله) نشان می دهد که آن حضرت نسبت به این مطلب اهتمام عجیبی داشت. تا آنجا که یک روز سوار بر اسب عازم میدان جنگ بود. شخصی خدمت حضرت رسید، و مهار اسبش را گرفت، و عرض کرد: «عَلِّمْنی عَمَلا اَدْخُلُ الْجَنَّهَ; ای رسول خدا! کاری به من تعلیم ده که با انجام آن بهشتی شوم».

سربازان

و دیگر اعضای ارتش اسلام، که آماده بودند تحت فرماندهی حضرت به سمت جبهه جنگ حرکت کنند، نگاه معناداری به آن شخص کرده، و شاید صریحاً اعتراض کردند که حالا چه وقت سؤال کردن است؟ پیامبر(صلی الله علیه وآله) فرمود: رهایش کنید، سپس خطاب به او فرمود:

«ما اَحْبَبْتَ، اَنْ یَأْتِیَهُ النّاسُ اِلَیْکَ فَاْتِهِ اِلَیْهِمْ، وَ ما کَرِهْتَ، اَنْ یَأْتِیَهُ اِلَیْکَ فَلا تَأْتِهِ اِلَیْهِمْ، خَلِّ سَبیلَ الرّاحِلَهِ; (کلید بهشت در عمل به این جمله است:) آنچه را دوست داری مردم در مورد تو انجام دهند، تو در مورد آنها انجام بده، و آنچه را دوست نداری مردم برایت انجام دهند، در مورد آنها ترک کن». سپس فرمود: «مهار مرکب را رها کن تا بروم!».(1)

در مورد حضرت علی(علیه السلام) نیز چنین مطلبی نقل شده است. در گرما گرم یکی از جنگها از آن حضرت پرسیدند: توحید چیست؟ برخی از همرزمان حضرت به سؤال کننده اعتراض کردند که اکنون هنگام سؤال نیست، بلکه زمان جنگ و نبرد است! حضرت در پاسخ اعتراض آنها فرمود: مگر نه اینکه ما برای تحقّق خداپرستی و معارف دینی می جنگیم؟ بنابراین چنین سؤالی حتّی به هنگام نبرد اشکالی ندارد. سپس رو به سائل کرد، و در پاسخش فرمود: توحید بر چهار قسم است.(2)

وظیفه سوم: بیان نعمتهای الهی و شکر آن

آیه شریفه (وَأَمَّا بِنِعْمَهِ رَبِّکَ فَحَدِّثْ) سومین وظیفه حضرت را بیان می کند.