سوگندهای پربار قرآن صفحه 371

پادگان ارتش کشید، هنگامی که سلفی هایِ تندروِ وهابی از این جریان مطّلع شدند، آن را بدعت نامیدند، و تمام سیمهای تلفنها را قطعه قطعه کردند. امّا اکنون خبری از این کوته فکریها نیست، آنها از سرتا قدم غرق صنایع وارداتی غربیها شده اند. امّا هنوز هم با بسیاری از چیزهایی که از این قسم بدعت محسوب می شود و ارتباطی با شرع و بدعت حرام ندارد، مبارزه می کنند. آنها جشن میلاد پیامبر(صلی الله علیه وآله) را حرام و بدعت می دانند. مراسم عزاداری و فاتحه برای اموات در روز وفات و سوم و چهلم و سالگرد را حرام می دانند. در حالی که ما اینها را به عنوان یک دستور دینی انجام نمی دهیم، بلکه به عنوان مصداق تعظیم شعائر الهی بجا می آوریم.

برای روشن شدن بدعت حرام و نوآوری های عرفی حلال، باید مرز این دو روشن گردد. آیا

تمام کارها و چیزهایی که در عصر پیامبر اکرم(صلی الله علیه وآله) نبوده، و اکنون بجا می آورند بدعت محسوب شده، و حرام است؟

در این صورت باید مناره های مسجد النبی، بلندگوهای موجود در آن، ستونهای فراوان مسجد، گنبدهای متحرّک، و مانند آن که هیچ کدام در عصر پیامبر نبوده، همگی را بدعت شمرد. در حالی که چنین نیست، زیرا هیچ کس اینها را به عنوان یک دستور دینی نمی داند. مراسمی که برای فوت عزیز از دست رفته برگزار می گردد، که موجب تسلّی خاطر بازماندگان و تکریم شخصیّت آن مرحوم است یک امر عرفی است نه یک دستور دینی تا بدعت شمرده شود.(1)

پاسخ: هرکاری در حدّ اعتدال خوب و شایسته است، و اگر از اعتدال تجاوز شود و به افراط کشانده شود سر از فساد در می آورد، حتّی اگر داروی شفابخش باشد. دارویی که دکتر برای شفای مریض می دهد، و تعداد خاصّ و زمانبندی مخصوصی را مشخّص می کند، اگر نسبت به آن زیاده روی شود باعث مسمومیّت دارویی می گردد، و گاه بیمار را تا سر حدّ مرگ می کشاند. نتیجه اینکه هر چیز در حدّ اعتدال خوب است و اگر از مرز اعتدال بگذرد

و به افراط کشیده شود مطلوب نیست.

بنابراین آنچه ما گفتیم در مورد عزاداری ها و فواتح معتدل است که به افراط کشیده نمی شود، لذا چنانچه زیاده روی شود مانند آنچه در سؤال گفته شد بی شک کار مطلوب و صحیحی نخواهد بود. مخصوصاً که در آداب و دستورات اسلامی آمده است که در روزهای اولیّه مرگ یک شخص، برای بستگان او غذا ببرند، نه اینکه آنها برای دیگران غذا بپزند.