سوگندهای پربار قرآن صفحه 373

می کند. تا چه رسد به شهادت رابعه (اشهد ان فاطمه الزهرا ولیه الله) که برخی از عوام به دنبال طرح آن نیز هستند. عشق و علاقه به حضرت علی و فاطمه(علیهما السلام) مطلب دیگری است، ولی نباید آن را ابزاری برای کارهای غیر شرعی و بی دلیل قرار داد. اگر

این راه ناصحیح گشوده شود، فردا شهادت خامسه و سادسه و... نسبت به سایر ائمه(علیهم السلام) نیز مطرح می شود، در حالی که خود آن بزرگواران قطعاً راضی نیستند، و در عصر حضرات ائمه(علیهم السلام) هیچ یک از امامان(علیهم السلام) غیر از شهادت به خداوند و رسالت حضرت رسول(صلی الله علیه وآله)، شهادت دیگری در تشهد نماز نمی گفتند.

نتیجه اینکه بدعت به معنای نوآوری و اختراع در امور عرفی بدون انتساب به شرع و شریعت اشکالی ندارد، امّا بدعت به معنای داخل کردن چیزی که جزء دین نیست در دین جایز نمی باشد، و متأسّفانه سلفی ها و وهّابی ها مرز این دو را

از همدیگر تشخیص نمی دهند.

بدعت در آیات قرآن

با توجّه به خطری که بدعت در امور دینی دارد، جهت آشنایی بیشتر با این گناه بزرگ، به دو آیه از قرآن مجید توجّه کنید:

1. خداوند متعال در آیه 159 سوره انعام می فرماید:

«(إِنَّ الَّذِینَ فَرَّقُوا دِینَهُمْ وَکَانُوا شِیَعاً لَسْتَ مِنْهُمْ فِی شَیْء إِنَّمَا أَمْرُهُمْ إِلَی اللهِ ثُمَّ یُنَبِّئُهُمْ بِمَا کَانُوا یَفْعَلُونَ); کسانی که آیین خود را پراکنده ساختند، و به دسته های گوناگون (و مذاهب مختلف) تقسیم شدند، تو هیچ گونه رابطه ای با آنها نداری. سر و کار آنها تنها با خداست; سپس خدا آنها را از آنچه انجام می دهند، با خبر می کند».

در روایتی از پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله) در مورد تفسیر (اَلَّذِینَ فَرَّقُوا دِینَهُمْ) می خوانیم:

«هُمْ اَصْحابُ الْبِدَعِ وَاَصْحابُ الاَْهْواءِ، لَیْسَ لَهُمْ تَوْبَهٌ، اِنّا مِنْهُمْ بَریءٌ وَهُمْ مِنّی بُراءٌ; آنها بدعت گذاران و پیروان هوا و هوسند. توبه چنین افرادی پذیرفته نمی شود. من از آنها بیزارم، و آنها نیز جزء پیروان من نیستند!».(1)