سوگندهای پربار قرآن صفحه 374

آری! کسانی که دینشان را متفرّق و پراکنده می کنند بدعت گذارنند! آنها با بدعت شکافی در آیین خود به وجود می آورند، و سبب اختلاف و دو دستگی بین مردم می شوند. نمونه آن، بدعتِ شهادتِ ثالثه در تشهّد نماز در پاکستان است، که عدّه ای موافق این بدعت، و عدّه ای در صف مخالف قرار گرفته اند و اختلاف بین آنها تا آنجا ریشه دوانده که همدیگر را تکفیر می کنند. البتّه علما و دانشمندان آنها از این قاعده مستثنا هستند، ولی برخی از عوام که مصداق آیه شریفه و

روایت نبوی هستند، به پیروی از هوای نفس اصرار بر شهادت ثالثه دارند.

جالب اینکه طبق روایت فوق توبه چنین انسانهایی پذیرفته نمی شود; چرا که توبه با یک استغفرالله و ندامت قلبی تحقّق نمی یابد، بلکه باید تمام خطاهای گذشته جبران و اصلاح گردد. و کسی که بدعتی نهاده و هزاران نفر به آن عمل کرده اند چگونه می تواند همه آنها را آگاه کند، تا از خطای خویش دست بردارند. گذشته از اینکه برخی ازعوام آن قدر لجوج و سرسختند، که حتّی اگر بدعت گذار اعتراف به خطا و اشتباهش کند آن را نمی پذیرند!

علّت اینکه دین ما اسلام نسبت به بدعت این قدر سختگیری می کند آن است که بدعت اصل دین را هدف می گیرد، و هنگامی که زیاد شود اصالت دین مخدوش می شود.

2. در آیه شریفه 144 سوره انعام می خوانیم:

«(فَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرَی عَلَی اللهِ کَذِباً لِّیُضِلَّ النَّاسَ بِغَیْرِ عِلْم إِنَّ اللهَ لاَ یَهْدِی الْقَوْمَ الظَّالِمِینَ); پس چه کسی ستمکارتر است از آن کس که بر خدا دروغ می بندد، تا مردم را از روی جهل گمراه سازد؟! خداوند هیچ گاه ستمگران را هدایت نمی کند».

بدعت گذاران با این گناه بزرگ هم بر خود ظلم می کنند، و هم با گمراه کردن دیگران بر آنها ستم می کنند، و هم با مخدوش کردن دین، بر آیین خود ظلم روا می دارند!

با توجّه به تعابیر شدید قرآن باید اوّلا: مرز بدعت و نوآوری های عرفی را