سوگندهای پربار قرآن صفحه 382

جِهاداً; خداوند روزه، نماز، صدقه، حج، عمره و جهاد بدعت گذار را قبول نمی کند».(1)

زیرا چنین افرادی آیین خدا را آلوده کرده اند، و خداوند اعمال و عبادات کسانی که آیینش را آلوده کنند، نمی پذیرد.

سرچشمه بدعت

به اعتقاد ما سرچشمه بدعتها تفسیر به رأی و قراآت جدید است. بدعت گذار آیه ای از آیات قرآن را مطابق میلش تفسیر می کند و به دنبال آن بدعتی می گذارد. در میان صوفیّه این سخن معروف است که «انسان وقتی به مقام ایمان کامل رسید و به قرب الی الله بار یافت، دیگر نماز و روزه و سایر عبادات بر او واجب نیست!» و برای این سخن به آیه شریفه (وَاعْبُدْ رَبَّکَ حَتَّی یَأْتِیَکَ الْیَقِینُ)(2) استدلال می کنند. چرا که آیه مذکور پرستش خداوند را تا هنگام رسیدن به مقام یقین لازم می داند، و پس از آن لازم نیست! در حالی که بطلان این برداشت و تفسیر غلط، که منشأ آن بدعت زشت شده، روشن است. اگر این سخن درست باشد چرا حضرت رسول(صلی الله علیه وآله) تا آخرین روزهای عمرش نماز می خواند، و حتّی به هنگام بیماری روزهای آخر عمر از اصحابش خواست که به او کمک کنند تا به مسجد رود و با مردم نماز بگذارد و برای آنها سخن بگوید. آیا پیامبر(صلی الله علیه وآله) به مقام یقین نرسیده

بود، امّا اقطاب صوفیّه به این مقام رسیده اند؟!

اگر این سخن درست باشد چرا حضرت علی(علیه السلام) تا آخرین لحظات عمرش به عبادت و بندگی خدا، عشق میورزید، و جان عزیزش را به هنگام نماز و در محراب عبادت تقدیم جانان کرد؟ آیا آن حضرت به مقام یقین و قرب الی الله نرسیده بود، و برخی از صوفیه رسیده اند؟

اگر این تفسیر صحیح باشد چرا حضرت امام حسین(علیه السلام) در گرماگرم نبرد عاشورا