سوگندهای پربار قرآن صفحه 398

باشد، در غیر این صورت مؤمن نخواهند بود.

مقام تسلیم که مقام والا و ارزشمندی است در روایات اسلامی انعکاس

وسیعی دارد که به دو نمونه آن اشاره می شود:

1. امام حسن مجتبی(علیه السلام) فرمودند:

«مَنِ اتَّکَلَ عَلی حُسْنِ الاِْخْتِیارِ مِنَ اللهِ لَمْ یَتَمَنَّ اَنَّهُ فی غَیْرِ الْحالِ الَّتی اخْتارَهَا اللهُ لَهُ; کسی که معتقد است خداوند خیرش را می خواهد (زیرا خداوند با مخلوقات عداوتی ندارد، از آنها بی نیاز است، نسبت به همه چیز آگاه است) آرزو نمی کند در حالی غیر از آنچه حال فعلی اوست بوده باشد».(1)

طبق این روایت مقام تسلیم بدین معناست: «راضی باشد به آنچه خداوند نسبت به آن راضی است، و تسلیم خواست و مشیّت و مقدّرات الهی باشد».

توضیح اینکه مشکلات و ناملایمات بشر گاه بر اثر قصور و کوتاهی و جهل و نادانی اوست، که در این صورت مقصّر خود اوست و ارتباطی به مقدّرات الهی ندارد. ولی گاه از حوزه اختیار وی بیرون و جز مقدّرات پروردگار است، که اینجا باید تسلیم باشد; چون خداوند، رحمان و رحیم و عادل و عالم وغنی است، و هیچ دلیلی ندارد که چیزی بر خلاف مصلحت انسان در نظر بگیرد.

چون که تو خواسته ای باد فدای ره تو

سر من پیکر من اکبر من اصغر من

مقام تسلیم در سخنان امام حسین(علیه السلام) در روز عاشورا موج می زند.

ضمناً کسانی که به مقام تسلیم نرسیده اند ایمان کاملی ندارند، و این خطرناک است. همان گونه که در داستان ثعلبه مشاهده می کنیم. توجّه کنید:

او شخص فقیر و نیازمندی بود، بعد از نماز خدمت پیامبر اعظم(صلی الله علیه وآله) رسید و عرض کرد: یا رسول الله! وضع مالی من خوب نیست، دعا کن خداوند ثروتی نصیبم کند. پیامبر(صلی الله علیه وآله) فرمود: مصلحت

تو در همین مقدار امکانات و ثروت است، به آنچه داری قناعت کن. روزهای بعد هم خواسته اش را تکرار، و پیامبر(صلی الله علیه وآله) نیز همان جواب