سوگندهای پربار قرآن صفحه 420

موقّت تمام آنها را می داند. بنابراین هیچ کس نباید نگران رزق و روزی اش باشد.

چگونگی روزی رساندن به بعضی از موجودات خیلی عجیب است. مثلا رزق و روزی بعضی از ماهیان دریا در آسمان است، بدین شکل که «ماهیان سفره ای» برای شکار طعمه خود همانند سفره ای بر روی آب قرار می گیرند. مرغان هوا با مشاهده آن تصوّر می کنند که جای مناسبی برای نشستن است. هنگامی که روی آن می نشینند ماهی خود را جمع نموده، و مرغ را شکار می کند!

بعضی از مرغان هوا نیز غذای خود را از دریا تهیّه می کنند. اینگونه مرغها پس از نشان کردن صید خود، به سمت آن در آب دریا شیرجه می روند، و غذای خود را در عمق ده متری و گاه بیشتر پیدا کرده و از آب خارج می شوند. راستی چگونه در عمق آب صید خود را نشان می کنند؟ چگونه آن را صید می نمایند؟ چگونه آن

را بالا آورده و می خورند؟ پاسخ همه این سؤالات در همان آیه شریفه آمده که خداوند ضامن روزی همه جنبندگان است.

عجیب تر از همه اینها مطلبی است که در یکی از مطبوعات قبل از انقلاب دیده بودم: حیوانات عظیم الجثّه دریایی وجود دارند که وقتی حیوانات دیگر را به عنوان غذا می خوردند، قسمتی از گوشتهای آنها لابه لای دندانهای این حیوانات بزرگ باقی می ماند، و برای آنها ایجاد مزاحمت می کرد. آنها نه می توانند خلال کنند، و نه قادر بر مسواک زدن هستند. امّا خداوند به آنها الهام کرده که برای رهایی از گوشتهای مزاحم لابه لای دندانهایشان، از دریا خارج شده، و در گوشه ای خوابیده، و دهان خود را باز بگذارند تا پرندگان گرسنه در جستجوی غذا، به درون دهان باز اینگونه حیوانات رفته، و گوشتهای مزاحم را بخورند. عجیب اینکه تا زمانی که آخرین پرنده آخرین تکّه های گوشت لای دندانها را نخورده دهان آن حیوان باز است و پس از آن دهانش را می بندد!

خداوند با الهام فطری که به این موجود عظیم الجثّه و آن پرندگان کرده، هم شکم آنها را سیر می کند و هم گوشتهای مزاحم را از این حیوان دفع می نماید.