سوگندهای پربار قرآن صفحه 497

ساعت یک میلیارد و هشتاد میلیون کیلومتر، و در یک شبانه روز 000/000/920/25 کیلومتر، و در یک سال، 000/000/800/459/9

کیلومتر مسافت را طی می کند. با توجّه به این مقیاس، فاصله بعضی از ستارگان با ما یک میلیون سال است! یعنی یک میلیون سال طول می کشد که نور آنها به ما برسد، و چه بسا وقتی نور آنها به ما می رسد از بین رفته باشند!

ستارگانی شناسایی شده اند که نور آنها پس از یک میلیارد سال نوری به ما می رسد. واقعاً این اعداد و ارقام، خیره کننده و سرسام آور است. جالب اینکه: این چیزی است که علم امروز به آن دست یافته، و چه بسا بر اثر پیشرفت علوم و صنایع و ابزار و دستگاهها، در آینده مطالب اعجاب آورتری کشف شود!

با توجّه به مطالب بالا به سراغ قرآن مجید می رویم. قرآن مجید در محیط عربستان در میان مردمی که در مورد آسمانها چنان تفکّراتی داشته، و دانشمندانشان هم بدان شکل معتقد بودند، در مورد خلقت و آفرینش آسمانها چنین می فرماید:

«(لَخَلْقُ السَّماوَاتِ وَالاَْرْضِ أَکْبَرُ مِنْ خَلْقِ النَّاسِ وَلَکِنَّ أَکْثَرَ النَّاسِ لاَ یَعْلَمُونَ); آفرینش آسمانها و زمین از آفرینش انسانها مهمتر است، ولی بیشتر مردم نمی دانند».(1)

در مورد آیه مورد بحث، که معتقدیم از معجزات علمی قرآن مجید است، دانشمندان علوم نجوم با تلسکوپهای بسیار قوی، که بعضاً قطر ذره بین های آن چندین متر است، و در نقاط مرتفع که آسمانی صاف دارد نصب شده، ستارگان را رصد کرده و از کهکشانها تصویرهایی تهیّه کرده اند. (کهکشان مجموع ستارگانی است که در یک حلقه دوران داشته، و هر کدام حاوی ستارگان بسیار زیادی است. کهکشان ما، یعنی کهکشان راه شیری دویست میلیارد ستاره دارد.) هنگامی که به تصویرهای

تهیّه شده از کهکشانها نگاه می کنیم ناخودآگاه به یاد آیه (وَالسَّمَاءِ ذَاتِ الْحُبُکِ) می افتیم! چرا که چین و شکنهای ستارگان کهکشانها کاملا مشهود و قابل رؤیت است!