سوگندهای پربار قرآن صفحه 63

به معنای حرکت کردن، و «سلوک» درنوردیدن راه است. مثل اینکه از عالم مادّه حرکت کنیم، و به سمت قرب الی الله برویم، و به جایی برسیم که خدا از ما و ما از خداوند راضی شویم. به نقطه ای برسیم که بزرگترین و مهمترین مسأله زندگی ما، جلب رضای پروردگار باشد. به مرحله ای گام نهیم که رضا و خشم ما هماهنگ با رضا و خشم خداوند متعال گردد.

بدون شک اگر در مسیر سیر و سلوک گام نهیم، و با جدیّت و خلوص در این راه تلاش کنیم، سرانجام به مقصد خواهیم رسید. همان گونه که در آیه ششم سوره انشقاق می خوانیم:

«(یَا أَیُّهَا الاِْنسَانُ إِنَّکَ کَادِحٌ إِلَی رَبِّکَ کَدْحاً فَمُلاَقِیهِ); ای انسان! تو با تلاش و رنج بسوی پروردگارت می روی، و او را ملاقات خواهی کرد!».

دانشمندان سیر و سلوک هرکدام برنامه خاصّی برای این سفر الهی پیشنهاد نموده، که مقصد در تمام این برنامه ها یکی است، هر چند مسیرها متفاوت است. ضمناً ما معلّم اخلاقی را می پذیریم، و روش تربیتی و اخلاقی را قبول داریم که از کتاب و سنّت گرفته شده باشد. بنابراین، راهها و برنامه های انحرافی که از سوی برخی مدّعیان سیر و سلوک، نظیر صوفیّه، ارائه می شود، که با معارف دینی سازگاری ندارد، و سالک را نه تنها به مقصد نمی رساند، بلکه از خدا دور می کند، مردود است. چرا که اساس تصوّف و صوفی گری یک عقیده التقاطی و وارداتی است. زیرا هنگامی که اقوام و ملل مختلف به اسلام می گرویدند، بعضاً افکار

و عقاید سابق خود را با دستورات اسلامی می آمیختند، و مذاهب جدیدی می ساختند. برخی از هندوها و یونانیان پس از پذیرش اسلام افکار صوفی گری خود را با دستورات اسلامی آمیخته، و فرقه منحرف صوفیّه را تشکیل داده، و راه و روشهای خاصّی جهت تهذیب نفس ارائه دادند، که با مخالفت بزرگان و رهبران دین نوپای اسلام، از جمله امام صادق(علیه السلام)مواجه شد. امام ششم(علیه السلام) در روایات متعدّد افکار آنان را تخطئه و مردود اعلان کرد.(1)