طرح و تحقیق فیلم نامه امام حسین علیه السلام (1) صفحه 122

است که بنی هاشم را از عطایای خویش محروم گذاری. معاویه جواب داد: از حسین(ع) رنجیده ام که با پسر من بیعت نمی کند و او را به اهانت ها منسوب می دارد. از آن جهت از خویش باز نمی یابم که در حق بنی هاشم انعامی فرمایم.

عبداللّه عباس گفت: غیر حسین(ع) را هم که با یزید بیعت نکردند، مرحمت ها فرمودی و مال بسیار فرستادی و در حق ایشان شفقت فرمودی و حرمان ایشان، از احساس خویش روا نداشتی، حال آنکه ایشان آن منزلت ندارند که حسین(ع) دارد. پس عبداللّه در مطایبه گفت: ای معاویه، اگر بنی هاشم را نیکو نداری و ایشان را از مواهب خویش محروم گذاری، من در آن خاموش نباشم و در حق تو گویم آن چه باید گفت و دل مردمان را از دوستی و متابعت تو بگردانم. معاویه گفت: چنان کنم و در اکرام بنی هاشم بیفزایم.

پس بنی هاشم را هر یک جوایز سنّیه و عطاهای مُنیه فرمود و هر یک را بر اندازه منصب او زر و خلعت فرستاد و حسین بن علی _ رضی اللّه _ را در جایزه بر دیگران تفضیل نهاد. جمله عطاهای معاویه قبول کردند، مگر حسین بن علی(ع) که قبول نکرد و غباری از آن گران تر، بر دل معاویه بر ننشست.

د) نیرنگ معاویه

د) نیرنگ معاویه

معاویه در واپسین روزهای اقامت در مکه، به نیرنگی شیطانی دست یازید. ابن اعثم این نیرنگ تاریخی معاویه را چنین گزارش داده است:

چون معاویه خواست که از مکه مراجعت نماید، بفرمود تا منبری نزدیک به خانه کعبه نهادند و کس فرستاد تا حسین بن علی(ع)، عبدالرحمان، عبداللّه زبیر و عبداللّه عمر را بخواند. چون حاضر آمدند، ایشان را گفت: حال شفقت من در حق خویش می دانید. آنچه امکان داشت، از لطف، مراعات و